Zimowy raj w Amsterdamie (z małą rysą)

Zdjęcie WhatsApp 2023-12-29 o 15.35.53_2f44096a

Odkąd mieszkamy w Holandii, odzwyczaiłam się od zim, zapamiętanych z dzieciństwa. Od skrzypiącego i oblepiającego buty śniegu, od lodu soplami zwisającego z dachów, od mrozu szczypiącego uszy i wpychającego się pod nogawki… Holenderskie zimy są łagodne, bezśnieżne, bezmroźne. W pierwszych latach/ zimach emigracji wręcz odetchnęłam z ulgą. W końcu nie zmarznę! Nie muszę wkładać rajstop pod spodnie. Nie potrzebuję czapki. W grudniu mogę jeździć na rowerze. A z upływem czasem… zatęskniłam.

Do białego puchu, do rześkiego powietrza, do białych chmurek pary ulatującej z ust. Starszym dzieciom brakuje świąt Bożego Narodzenia z dziadkami, jazdy na sankach, lepienia bałwana. Okruszek to już w ogóle wszystkie swoje zimy spędził w Holandii, wszystkie wigilie – tylko w naszym, kameralnym gronie.
Zrekompensować dzieciom braku dziadków, cioć, wujków, kuzynostwa w święta niestety nie jestem w stanie, natomiast co mogłam zrobić, to – podarować im trochę zimy.

Zdjęcie WhatsApp 2023-12-29 o 15.34.23_00edfaa7

No dobra, namiastki zimy. Zimy nieprawdziwej, ale przecież sztuczna choinka też  cieszy oczy, więc czemu w przypadku sztucznej zimy nie miałoby być podobnie?
Może trudno w to uwierzyć, ale w poszukiwaniu zimowego anturażu pojechaliśmy pociągiem do… samego Amsterdamu. Tak nam doradzono.
Od 14 do 30 grudnia w dzielnicy biznesowej REI wśród wieżowców wyrasta bowiem zimowa arkadia Het Amsterdamse Winterparadijs, z mnóstwem atrakcji nie tylko dla dzieci. Bilety (niestety drogie!) gwarantują zabawę na cały dzień.
Ja i moja młodzież „wytrzymaliśmy” w raju siedem godzin.
Ilość bodźców – świateł, zapachów, kolorów, a zwłaszcza decybeli  – przytłoczyła nas.

Zdjęcie WhatsApp 2023-12-29 o 15.38.18_37a0f669

I te przelewające się tłumy sprawiły, że nawet moi ekstrawertycy – Groszek i Okruszek mieli już dość, o mnie i Iskierce nie wspominając (Iskierce do szczęścia wystarczyło parę rundek szusowania po lodzie i zaraz po tym natychmiast teleportowałaby się do swojego pokoju zanurzyć się w cichym świecie książkowej fikcji, gdyby istniała taka możliwość).

Zdjęcie WhatsApp 2023-12-29 o 15.42.41_9667baf0

Niemniej trzeba przyznać, że Winterparadijs jest ciekawą propozycją spędzenia okołoświątecznego czasu. I, jak sami się przekonaliśmy, cieszy się ogromną popularnością. Oferuje multum atrakcji: trzy lodowiska, śnieżne tory, sztuczny śnieg, teatr ze świątecznymi przedstawieniami i pokazami magii, kino, narty biegowe, wesołe miasteczko, podświetlane dekoracje świąteczne.

Zdjęcie WhatsApp 2023-12-29 o 15.40.46_22a4d78d

Jest scena z karaoke i występami na żywo (podejrzewam, że wieczorem można potańczyć), do tego bogata oferta gastronomiczna: kuchnia świata i typowo zimowe holenderskie smaki: erwtensoep (zupa grochowa), poffertjes (naleśniki wielkości łyżki), grzane wino, stroopwafle i pączki oliebollen.
W dodatku wszystko pięknie zorganizowane i udekorowane.
Minus: do każdej atrakcji czy budki wiją się kolejki (na jeden zjazd pontonem z poniższego toru dzieci czekały pół godziny).

Zdjęcie WhatsApp 2023-12-29 o 15.40.29_21bb84b0

Najwięcej czasu spędziliśmy na lodzie. Odkąd w naszym miasteczku zlikwidowano lodowisko, rzadko mamy okazję wkładać łyżwy na nogi, więc jak nadarzy się okazja, korzystamy.
Jednak gdy po dłuuugiej (ze dwa lata!) przerwie weszliśmy na lód, poczuliśmy się … niestabilnie.

Zdjęcie WhatsApp 2023-12-29 o 15.43.20_afc7b320

Dla pewności woleliśmy trzymać się w pobliżu barierek. Winking smile
Na szczęście wystarczyło się rozjeździć, by poczuć się pewniej i czerpać radość z jazdy.

Początkującym i mniej zaawansowanym – w utrzymaniu się na lodzie pomagają sylwetki pingwinów i reniferów z tworzywa sztucznego. Niestety ciężko było zdobyć takiego pomocnika.
Gdy w końcu dopisało mi szczęście i wypatrzyłam wolnego renifera, zaraz podjechał do mnie chłopiec w wieku Okruszka i zwyczajnie wyrwał mi go z rąk, a ja… bez słowa mu go oddałam. Wiele osób przetrzymywało figury i zaklepywało je, siedząc na nich i odpoczywając lub wlokąc z sobą do baru.
I na nic zdały się prośby o odstąpienie czy pożyczenie renifera lub pingwina.
Okruszek dobrze sobie radził na lodzie, ale chciał raz spróbować jazdy ze zwierzakiem. Kogo poprosił, każdy odmawiał pożyczenia (a figury te były bezpłatne i do użytku dla wszystkich).
Naraz usłyszałam, jak kobieta stojąca w pobliżu mówi do swojego dziecka „Klaar voor vandaag” (w dowolnym tłumaczeniu: koniec na dziś), wiec błyskawicznie zwróciłam się do niej z zapytałam, czy mogłabym przejąć jej pingwina i wręcz zdziwiłam się, gdy padła odpowiedź twierdząca.

Zdjęcie WhatsApp 2023-12-28 o 21.18.44_46499ab2

Kobieta bez wahania przekazała mi upragnioną figurę, więc moja młodzież przez chwilę  wspólnie się bawiła, po czym Okruszek zrobił sam ze dwa okrążenia i … już inna dziewczynka poprosiła go o pingwina, a Okruszek po prostu go jej dał.
– Ale mamo, ona obiecała, że też zrobi tylko dwa okrążenia i mi odda! – Moje najmłodsze dziecko zaraz do mnie przybiegło, a właściwie przyjechało na łyżwach.
– I co? Podeszłaś do niej, jak skończyła?
– No tak, ale ona najpierw na mnie nie patrzyła, a potem zawołała: a dlaczego miałabym ci oddać? – Tu Okruszek próbował naśladować ton głosu dziewczynki, niezbyt miły.
– Trzeba było jej nie dawać! – Nadjechał Groszek. – Nam też nikt nie chciał dać i długo czekaliśmy.
– Teraz już wiecie dlaczego – powiedziałam. – Bo ludzie pożyczają, a potem nie oddają.

Zdjęcie WhatsApp 2023-12-29 o 15.39.31_12d72bf6

I tak sobie pomyślałam, że zawsze uczyłam moje dzieci szacunku i życzliwości dla innych, bo to wydawało mi się naturalne – dzielić się dobrem, szukać podobieństw a nie różnic – tymczasem naszły mnie wątpliwości, czy może nie popełniłam błędu?
Wyraźnie widzę, choćby właśnie poprzez takie sytuacje, że świat nie sprzyja osobom uprzejmym i grzecznym.
Tacy najdłużej czekają w kolejkach, bo ci głośni, ci z ostrymi łokciami, wpychają się, trącają innych i krzyczą do obsługi swój rozmiar buta.
A potem zabierają ci sprzed nosa łyżwy czy narty przeznaczone dla ciebie.
Te, na które długo czekałeś/czekałaś, grzecznie, cierpliwie i bez słowa skargi.

Zdjęcie WhatsApp 2023-12-28 o 21.18.38_40089d87

Umówmy się: Zimowy Raj na pewno rajem nie jest, ale na byłoby mu bliżej do ideału, gdyby jego pięknie wykreowanego obrazu nie mącili… ludzie.

Na szczęście mamy zasadę: zapamiętywać dobre rzeczy, a mankamenty zostawiamy, choćby tutaj, na blogu.
A Wam życzymy pięknej zimy i wspaniałych zimowych atrakcji, bez rys.

Zdjęcie WhatsApp 2023-12-29 o 15.41.54_62a0eb1d

Ten wpis został opublikowany w kategorii Holandia, wiatrakowe zwiedzanie i oznaczony tagami , , , , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

12 odpowiedzi na Zimowy raj w Amsterdamie (z małą rysą)

  1. Ultra's avatar Ultra pisze:

    Jak zwykle, przeczytałam relację z świątecznej wyprawy z przyjemnością. Myślę, że w przyszłości Twoje dzieci będą miały nie tylko miłe wspomnienia z dzieciństwa, lecz także wspaniały wzór, przykład do naśladowania. Ludzie mają wady, więc trzeba to również dzieciom uświadomić, gdyż pokazywanie jednej, dobrej strony może źle wpłynąć na późniejsze relacje społeczne.
    Zasyłam serdeczności

    • Igomama's avatar Igomama pisze:

      Dziękuję Ci Ultro bardzo!
      Również za cały rok wspólnego czytania siebie nawzajem i bycia obok w tej ogromnej wirtualnej przestrzeni.
      Wszystkiego najlepszego i najpotrzebniejszego dla Ciebie na cały nowy rok.
      Niech zdrowie dopisuje i pozwala Ci realizować pragnienia i projekty.
      I poczucia, że najlepsze jeszcze PRZED.

  2. Krystyna's avatar Krystyna pisze:

    Ooo, w sumie fajna wyprawa! A gdzie sie podzialy te wszystkie kanaly holenderskie z lyzwiarzami na obrazach z 17-18 wieku, no gdzie? 😉
    Wszystkiego dobrego w nowy roku,niech bedzie po prostu dobry!

    • opakowana's avatar opakowana pisze:

      I, tego, to ja, opakowana

    • Igomama's avatar Igomama pisze:

      Bardzo dziękuję Krysiu za życzenia i Twoją obecność przy nas w minionym roku.
      Z okazji Nowego Roku życzę Ci samych pięknych dni, zdrowia, podróży, przyjemnego czasu z wnukami i rzecz jasna wielu okazji do delektowania się malarstwem (bo wiem, że je lubisz). 😉

      A jeśli chodzi o piękne zimowe pejzaże przedstawiane na obrazach dawnych malarzy niderlandzkich – wygląda na to, że… ostały się jedynie na obrazach.

      Ostatnią mroźną zimę w Holandii odnotowano w 1997 r, wtedy też odbył się słynny rajd łyżwiarski po kanałach Elfstedentocht, którego uczestnicy pokonują 200 km po lodzie.
      Niestety w XXI w. nie zaistniały warunki atmosferyczne odpowiednie do zorganizowania tej imprezy.
      Choć kto wie?

      • opakowana's avatar opakowana pisze:

        Wiesz, bardzo sie fajnie czyta Twoj blog o jednym z dwoch moich ukochanych krajow, bez tendencyjnosci i ciaglejkrytyki. No i oczywiscie lekkosc piora czyli klawiatury. Co mi przypomina, ze muszemoim piorom wiecznym zrobic kapiolke! Uwielbiam piora wieczne, od wieku chyba 12 lat pisalam Watermanem od Mamy i zielonym atramentem. Potem Watermans sie rozlecial, a to byly czasy, kiedy nie bylo czesci, uslug, etc…

        Dobra, wracam na ubity trakt – dziekuje za zyczenia, oby przynajmniej kawalatku sie udalo.

        Delektowac sie bede w jakis selektywny sposob, bo nasz Synek oswiadczyl, ze jeden z jego synkow (dwupak, 8 lat, potwornie zywi, non stop latawce, ciekawi swiata) zapytal tatusia co to jest sztuka. Na co Tatus – Babcia Ci powie. Hrehrehrehre. Babcia sie drapie w glowe i wybiera dla wnuka rozne dziela sztuki do obejrzenia i pogadania. Tylko trudno wybrac nieduzo i czy od razu walic w dzieko Mondrianem, czy lepiej trzymac sie wczesniejszych czasow, wybrac to, co lubie czy to co ogolnie uznane za cuda swiata. Dorzucic plaskorzezby babilonskie i egipskie czy nie leciec az tak daleko wstecz, oto sa pytania.

        Bardzo ciekawe to, co piszesz ostatniej zimie mroznej. W UK to 2009 albo 2010, od 18 grudnia do konca stycznia mialam auto uwiezione w lodzie i sniegu! To dopiero bylo. A date pamietam, bo mialam dramatyczne zlecenie, w pedzie do szpitala po suchej drodze, a o polnocy na ulicy nie moglam znalezc auta, bo wszystko bylo przykryte grubo sniegiem. Na 1 i 2 biegu dojechalam do domu w zaspach i muldach – trasa normalnie 20 minut, ja jechalam 2h. Aaaale bylo. I bylo za duzo sniegu, zeby na lyzwach do roboty jechac 🙂

        • Igomama's avatar Igomama pisze:

          Dziękuję Krysiu za miłe słowa, wirtualne rozmowy, zaufanie, Twoją życzliwość, otwartość, dzielenie się swoimi doświadczeniami i kawałkiem prywatnego świata.

          Opisana przez Ciebie sytuacja jazdy do szpitala przez zaspy śnieżne w grudniu, mrozi mnie strachem.
          Choć mam prawo jazdy, boję się prowadzić auto, tym bardziej jestem pełna podziwu dla Ciebie, że poradziłaś sobie za kółkiem w tak ekstremalnych warunkach pogodowych. Brawo za odwagę.

          Co do 'zlecenia` od Twojego Syna – również spokojnie sobie poradzisz. Dzieci są wyczulone na punkcie autentyzmu, a prawdziwa pasja zawsze się sprzeda.
          Dla dziecka najważniejszy jest przykład z góry i naśladownictwo. Wnuki pewnie już wiedzą, że ich babcia Krysia lubi obrazy i chętnie o nich opowiada.
          Może pójdziecie razem do jakiegoś muzeum i tam będą aktywności dostosowane do wieku Twoich chłopców? A najlepiej niech sami są aktywni, tworzą, malują, a wiedzę „przemycisz” im przy okazji.
          I chyba najprościej zacząć od sztuki użytkowej i obrazów, które nas otaczają. Zdjęć reprodukcji, które może mamy w domu i dzieci dobrze je znają np. my mamy na ścianie puzzle z „Mleczarką”, więc Okruszek sam z siebie zapamiętał, że to mleczarka Vermeera i oryginał znajduje się w Rijksmuseum, ale że ludzie chcieliby mieć „Mleczarkę” dla siebie, to jest udostępniona na kubeczkach, podstawkach do herbaty , torebkach itd.
          Zobaczysz wnuki same Ci pokażą, co chcą wiedzieć, co ich interesuje. Można przemycić ciekawostki z ich życia przy jakiejś okazji np. spacerując ulicą Van Gogha spytać dziecko, czy słyszało kiedyś o Van Goghu, a jeśli tak to kim był ten pan, skoro teraz ma swoją ulicę. I skrótowo sprzedać najważniejsze informacje, tylko tyle ile dziecko chce przyjść, nic na siłę.
          Przepraszam, belfer się we mnie odezwał.
          A Ty to sama dobrze wiesz. Uściski i powodzenia!

          • opakowna's avatar opakowna pisze:

            Wiesz – od belfra rady sa dobre, wiec wkomponuje – na razie podobno mlodszy (o 5 minut) zapytal tate – CO to jest sztuka. Dalej mysle nad odpowiedzia, ktora przemowi do 8 latka, nie m oge sie odczepic od „wlasciwie co tylko chcesz”!!! No a jak mnie zapyta, ktorego artyste najbardziej lubie (choc wolalabym nie, bo duzo ich lubie, ale hierarchia tu jest! hehe – lubie na czuja i moze to bybylo ciekawa dla nich odpowiedzia – ich Tata w wieku 14 lat byl w Luwrze i Musee d’Orsay – impresjonisci mu nie podeszli, bo okropnie niechlujnie i niewyraznie malowali. Zmienilo sie to od tego czasu, ale sama widzisz 😉
            Co do bycia za kolkiem, dochodzi jeszcze zmiana strony, po ktorej jezdze, hehehe. Kiedys mialam auto automatyczne, moj slubny – nie, w Polsce tez manualna zmiana biegow, ale jechac po drugiej stronie ulicy. no i przed przylotem do Polski psa odwozilam moim, potem pojezdzilam mezowskim (on wtedy pracowal daleko i z daleka lecial do Wwy), potem lecialam, potem wsiadalam do polskiego i gnalam po zakupy. W ciagu 20 lat raz jeden wyjechalam spod sklepu na pewa strone drogi…

            • Igomama's avatar Igomama pisze:

              Jesteś naprawdę bardzo dobrym kierowcą, bo potrafisz się przystosowywać do różnych warunków: strona lewa i prawa, auto manualne i ze skrzynią biegów, o pogodzie nie wspominając. Dzięki temu zyskujesz ogromną niezależność. Brawo! Podziwiam.

              A ta odpowiedź, że sztuka to „właściwie wszystko co chcesz” bardzo mi się podoba. Bo przecież tak jest, przynajmniej w szerokim rozumieniu tego pojęcia: wszystko co wykreował człowiek.
              A potem można zawężać.
              Impresjonistów uwielbiam.
              W wieku dwudziestu paru lat pracowałam jako opiekunka na przedmieściach Paryża, wtedy po raz pierwszy odwiedziłam Muzeum d`Orsay i Luwr i zakochałam się w twórczości impresjonistów od pierwszego wejrzenia.
              Ale nie wiem, czy tak by było, gdybym miała 14 lat. 😉

  3. jotka's avatar jotka pisze:

    Ciekawe miejsce dla wszystkich spragnionych zimowych wrażeń, tym bardziej, ze wszystko w jednym miejscu, bo u nas raczej lodowisko osobno, parki ze światłami osobno itd.
    Mimo wszystko warto być wiernym wartościom, których uczymy nasze dzieci.
    Cudownego roku 2024!

    • Igomama's avatar Igomama pisze:

      Jotko, zgadza się – trzeba robić swoje i przestrzegać zasad nawet jeśli czasem wydaje się to nieopłacalne.
      Dobro ma moc, choć zło bardziej rzuca się w oczy.
      Niech dobro otacza Ciebie i Twoich bliskich każdego dnia nowego roku.
      Ciesz się życiem, podróżami, książkami, wydarzeniami kulturalnymi, pysznym jedzeniem, no i oczywiście Twoim wspaniałym wnukiem. 🙂

      Jotko, i jestem Ci bardzo wdzięczna za wirtualne towarzystwo i wszystkie cenne komentarze. DZIĘKUJĘ!

Dodaj komentarz