Ferie spędziliśmy w domu. Tak napisałam w poprzedniej notce. A już po chwili przez głowę przeleciała mi myśl: „Zaraz, zaraz. Ale to nieprawda! Przecież byłaś w Zakopanem. Zapomniałaś? Te spektakularne widoki, ostre górskie zbocza, krzyż na Giewoncie, zaśnieżone szczyty, które z daleka wyglądają jak umoczone w bitej śmietanie. Pamiętasz?”

A ilu wyjątkowych ludzi poznałaś!
I gwary piknej się nasłuchałaś, ale ta gwara cię nie przytłoczyła, było jej w sam raz. Tyle ile trzeba dla lokalnego kolorytu.
Wystarczająco, by znaczenia słów nie zatrzeć, a przeciwnie, jeszcze je wydobyć.

Siedziałaś przy stoliku nakrytym kraciastą ceratą, w barze na Krupówkach.
W kącie szeptało troje przyjaciół, może znajomych. Zwróciłaś na nich uwagę, bo zachowywali się jakoś nerwowo. Każdy z innej parafii: zamyślona dziewczyna Anna, przystojny facet w średnim wieku Bartek i młodziutki chłopak Chrystian. Nic ich nie łączyło. Łączyło ich wszystko. Jakby zawierali pakt z diabłem. Pakt ABC.
Wzbudzali podejrzenia, właśnie dlatego, że usilnie starali się ich nie wzbudzać.

A potem przez Zakopane przeszedł armagedon!
Pojawiły się alerty. Halny się rozszalał. Zwiewał czapki z głów, łamał gałęzie, całe pnie. Doszło do tragedii. A, i jeszcze na mostku stał taki facet, co na niego Lucek mówili! Wyciągał ramiona, przymykał powieki i wsłuchiwał się w wiatr. A potem przepowiadał. Śmierć. Śmierć przepowiadał.
Psy wyły w panice. Zakopane pogrążyło się w mroku i chaosie.

Nie zwariowałam!
I nie konfabuluję, no może troszkę.
Naprawdę odwiedziłam Zakopane, tyle że… literacko.
Za sprawą dwóch książek Marii Gąsienicy–Zawadzkiej, a w zasadzie audiobooków, których wysłuchałam w ferie, w tak zwanym międzyczasie.
To było moje pierwsze zetknięcie się z autorką i na pewno nie ostatnie.
Maria Gąsienica – Zawadzka mieszka w Zakopanem i tam umieszcza fabuły swoich powieści.

Nie pisze przewodników geograficznych i literatury dokumentalnej, lecz fikcję, pochłaniającą jak halny. Gatunek, w którym porusza się pisarka jest najbliższy thrillerowi psychologicznemu i kryminałowi, aczkolwiek jej debiut „Gniew halnego” nie pozwala się tak łatwo zaszufladkować.
Wiatr napiera na szufladę z taką siłą, że robi w niej wyrwę i wymyka się. Podrywa ku innym gatunkom, zahacza o satyrę społeczną, powieść obyczajową, czarny humor, w końcu o realizm magiczny i fantasy. Ale bynajmniej nie tworzy mieszanki wybuchowej! Wnosi powiew świeżości, otwiera umysły, uwodzi.

28 lutego pisarka obchodziła jubileusz – dwa lata od debiutu i… cudowna wiadomość! „Gniew halnego” zostanie zekranizowany!
Podczas czytania z łatwością wyobrażałam sobie scenerię i wyrazistych bohaterów, uprzedzam, szkicowanych mocnym naciskiem ołówka, ale chętnie, a może nawet – tym chętniej – obejrzę wersję filmową.

Chociaż „Gniew halnego” pojawił się pierwszy, akurat ja spotkanie z twórczością pisarki rozpoczęłam od jej najnowszej „Ciemiężycy”.
Zachęciła mnie recenzja Michała Pawła Urbaniaka, zwłaszcza że lubię wątki pisarskie w powieściach.

Tutaj główna bohaterka Anna otrzymuje propozycję napisania książki dokumentalnej o Arabach odwiedzających Zakopane. Wraca do rodzinnego domu, by podjąć się zlecenia i jednocześnie opiekować się matką, która złamała nogę.
Pisanie w rodzinnym domu, naznaczonym traumami i toksycznymi relacjami, nie jest proste. Książka o Arabach ma być pracą zarobkową, ale Anna marzy o napisaniu książki „z duszy”.
Byłby to dramat psychologiczny o kobiecie, która mimo trudnego dzieciństwa, rośnie w siłę i spełnia swoje marzenia.

Czy tak się stanie? Co napisze Anna? Jaką wartość będą miały jej zapiski?
Tego nie zdradzę!
Jeśli jesteście ciekawi, udajcie się do Zakopanego.
Bez biletu, bez rezerwacji. Wyłącznie literacko.

***
Ferie spędziliśmy w domu.
W obliczu tego, co ostatnio dzieje się na świecie, to może nawet lepiej. Na pewno bezpieczniej.
Staram się zachować spokój i ufność w mądrość ludzkości, ale są chwile, gdy ciężko okiełznać niepokój. Oby nie rozszalał się w nas jak halny, ten prawdziwy, nie literacki.
Z wiatrem w książce można się zmierzyć. Z tym, który hula w rzeczywistości, jest już trudniej.

***
A tak w ogóle to najlepsze życzenia dla wszystkich Pisarzy i Pisarek w Dniu Waszego Święta. DZIĘKUJĘ za Wasze historie!