Wydawało się, że mamy jeszcze tyle czasu. Prawie cały wrzesień.
Pójdziemy do miasta, zrobimy zakupy (lista z „wyprawką studencką” czeka), do optyka zajrzymy po nowe okulary. I na spacer się wybierzemy do parku, nad jeziorko, pogadamy, pogoda wciąż ładna. Może puzzle wspólnie ułożymy? Jesteś w tym dobra, obiecałaś mi pomóc.
A może wolałabyś obejrzeć jakiś film? I koniecznie udamy się na wycieczkę, taką całodniową. Dzień matki z córką. Do Amsterdamu, bo tam zawsze jest co robić, albo do Lejdy, gdzie studiują twoi przyjaciele. Przy okazji ich odwiedzisz. Poszwendamy się wąskimi uliczkami, bez planu i pośpiechu. Jeśli byś chciała, możemy wstąpić do muzeum, a już na pewno do księgarni – wiem, że lubisz…
Pooglądamy nowe książki, pięknie wydane klasyki; sprawdzimy nowości. Powdychamy zapach papieru, przyjrzymy się okładkom.
Kiedyś będę kupować w księgarni twoje książki. Jestem pewna. Jeśli tylko zechcesz je napisać.
Wierzę w ciebie. Spełniaj swe marzenia.
A na spacer pójdziemy innym razem. I te puzzle, i film – muszą poczekać. Nie zdążyłyśmy.
Nie wiem, jak to się stało i nie wiem kiedy: niewidzialna linia podzieliła mnie na dwie połowy.
– Zostań – prosi jedna połówka.
– Jedź! – To ta druga.
I nie wiem, co robić. Wyciągam ramiona. Jedno – zaborcze, chce cię zagarnąć, przytulić i nie puścić. Drugie pozwala ci odejść, dłoń macha na pożegnanie.
Nogi… Złamałam duży palec u stopy i teraz już wiem, że to nie był przypadek. Inaczej pobiegłabym za tobą. A tak nie mogę! Nie dogonię cię, nie zawrócę z drogi. Twojej drogi. Więc idź.
Tak jest w porządku.
– Idź – mówię, a moje serce pęka z żalu.
Jedna połówka serca już płacze z tęsknoty za tobą. Tęsknoty, która narasta, gdy wsiadasz do samochodu, zatrzaskujesz za sobą drzwi. Odjeżdżasz.
Druga połówka serca puchnie z matczynej dumy: jesteś dorosła, spełniasz marzenia.
Otwiera się przed tobą brama uczelni, którą sama wybrałaś.
Czeka pokój w akademiku. Miejsce w uczelnianej ławce.
Leć, moja mała orlico! Leć…
Będę na ciebie czekać.
Wybacz, że wchodzę do twojego pokoju.
Muszę go pocieszyć, jest tak samo zdziwiony twoim odejściem.
Możemy sobie razem popłakać.
Taka kolej rzeczy. Daje się skrzydła dzieciom, ale fruwać i radzić muszą sobie same. I poradzą sobie, ponieważ zostały wyposażone w doskonałe wartości i w miłość bezwarunkową. A mamie zostają telefony, czy aby na pewno czapkę ubrała, bo troska wieczną jest o dobro swoich dzieci, prawda?
Zasyłam serdeczności
Dziękuję, Ultro, jak najbardziej masz rację.
Ja to wszystko rozumiem, tylko czemu to moje dziecko wyfrunęło od razu tak daleko? Do innego kraju? I czemu przyjedzie dopiero na Boże Narodzenie? To jeszcze 89 dni. Dlatego boli.
Serdeczności i dziękuję.
Oj, znajome, choć dawno już było! Taki los rodzica, wypuścić w świat, a serce pęka, teraz z tęsknoty, potem z dumy.
Wnuk koleżanki wyjechał już do Brukseli, tez dopiero na Gwiazdkę zjedzie, znam chłopaka od niemowlaka, a teraz już student!
Będzie dobrze, przytulisz sie do Okruszka w razie co!
Pozdrawiam Was obie serdecznie:-)
No tak, Okruszek też mi mówi: „Mama, nie płacz. Masz jeszcze nas” w sensie Okruszka z bratem. 🙂
Wiesz, Jotko, teraz jestem już spokojniejsza – jak córka wysyła mi wiadomości, że jest tam szczęśliwa, podekscytowana, zajęcia ciekawe, koleżanki z akademika miłe i w ogóle wszystko układa się dobrze.
Cieszę się jej szczęściem, młodzieńczym zapałem i tym, że może spełniać swoje marzenia.
No, Bruksela też kawał Europy – na pewno koleżance łezka w oku się kręci, ale ma Ciebie Joteczko do pogaduszek, do podzielenia się nowinami i zdjęciami ze studenckiej Brukseli. A kto wie, może pojedziecie tam w odwiedziny?
Oj, no wez, poplakalam sie! 😉
Patrze na te zdjecia i mysle, ze dla nas – matek, te nasze pisklaki zawsze beda takie malutkie. Nawet kiedy sa dorosli, madrzy i odpowiedzialni, nawet kiedy nas przerosli. W naszych oczach to ciagle nasze maluchy, ktore czlowiek chcialby miec zawsze blisko, przy sobie, chronic, bronic i doradzac…
No, takie jesteśmy, Agaciu.
Wiesz, jak byli mali – Iskierka i Groszek – to chciałam, żeby jak najszybciej byli samodzielni. A jak urośli – to czasem chciałabym się cofnąć w przeszłość choć na jeden dzień i pobawić z nimi na dywanie, pójść z wózkiem na spacer, poczytać im bajki, popatrzeć jak słodko śpią w łóżeczkach.
A Okruszek to w ogóle wyrósł jakoś najszybciej. 😉 Uparł się dogonić starsze rodzeństwo i co zrobić. 😉 Pozdrówka. 🙂