Nowy Rok już się usadowił. Osiadł. Szybko zmienił status z gościa na znajomego (choć takiego jeszcze mało znanego). Po gwarnym sylwestrze (na domówce w gronie siedemnastu osób), po salwach petard i fajerwerków (te w Holandii zdają się nie mieć końca!) pierwszy dzień roku 2024 objawił się nam ciszą.
Gdyby cisza miała kolor, byłaby to biel. Biel to śnieg, ale jako że w Holandii śniegu w tym sezonie jeszcze nie uświadczyliśmy, bardziej odpowiednia będzie biel kartki – kartki, gotowej na nowe zapiski.

Pierwszego stycznia usiedliśmy z rodziną przy stole.

Wyjęliśmy z czeluści szafy puszkę z planami na rok 2023.
Choć wiedziałam, że nie osiągnęłam swojego głównego postanowienia, to i tak poczułam ogrom szczęścia. Miłość wręcz mnie otuliła, przenikała przez materię świątecznej bluzki, wypełniała każdy por skóry.
Bo mieć rodzinę, bo móc witać Nowy Rok z mężem i dziećmi, w dodatku we własnym domu (nie szkodzi, że na dzieścia lat kredytu) i w bezpiecznym kraju – to przecież TAK WIELE! Luksus, za który dziękuję na co dzień – zbyt rzadko.

Wyławialiśmy z puszki zwinięte karteluszki, każdy rozpoznawał własne po kolorze i piśmie. Odwijaliśmy „sreberka” i odczytywaliśmy zapisane marzenia.
Niektóre nawet pamiętaliśmy, inne zgubiliśmy w labiryncie codzienności i teraz do nas wracały, budząc różnorodne emocje.
Czytaliśmy w ciszy i na głos, jak kto chciał.
Czytaliśmy i a to uśmiech przepoławiał twarz, a to oczy szerzej się otwierały („Że co? Ja to napisałem/am?!”); niekiedy zawstydzenie czy rozczarowanie nakazywały spuścić wzrok. Ale tylko na moment!
Przecież tyle dobrego jednak nam się udało!
Karteczki ze zrealizowanymi postanowieniami odkładaliśmy na środek stołu.
Cieszyliśmy się, że są. Po prostu.

W 2023 r. Okruszek przystąpił do Pierwszej Komunii Świętej.

Gościliśmy rodzinę z Polski.

W sierpniu Igotata i ja obchodziliśmy dwudziestą rocznicę ślubu.
Uczciliśmy ją w Sopocie.

Starsze dzieci poprawiły oceny w szkole.
Kot wyzdrowiał i w końcu ma gęstą sierść.

Lecieliśmy samolotem i to nie raz.
Całą rodziną odwiedziliśmy Londyn (w marcu) i Teneryfę (koniec października).

  j

Widzieliśmy zmianę warty przy Pałacu Buckingham, Muzeum Sherlocka Holmesa, Big Bena i jeszcze wiele, wiele ciekawych miejsc.

A na Teneryfie – wulkan Teide i klify Giganty.

Z Igotatą udało nam się wyskoczyć tylko we dwoje do Pragi (przy okazji jego pracy).

Całkiem przypadkowo (choć ponoć nie ma przypadków) dostałam w prezencie bilet na spektakularną wystawę obrazów Vermeera w Rijksmuseum w Amsterdamie.

Cóż to była uczta dla oczu!
Malarskie perełki widziałam też w Galerii Narodowej w Londynie, o czym na blogu niestety nie zdążyłam wspomnieć.

Byłam na spotkaniu autorskim z Michałem Rusinkiem, z Martyną Wojciechowską, na koncercie Kwiatu Jabłoni (i tu z kolei ucztowały uszy ) A, i w końcu zadbaliśmy o nasz ogród!
Zasypaliśmy oczko wodne, więc koniec z niespodziewanymi kąpielami kotów, dzieci i szczeniaków odwiedzających nas znajomych.

Jak na jeden rok, całkiem sporo dobrego.
Jeszcze latem dzieciaki zaliczyły obozy wypoczynkowe w Polsce.
Iskierka nawet dwa, bo jeden zwykły nad jeziorem z przyjaciółką (choć teraz chyba już nie ma „zwykłych” kolonii, wszędzie wysyp atrakcji), a drugi – literacki – sama.
Jak określiła – kosztowało ją to wyjście ze strefy komfortu i przełamanie wielu lęków, ale ostatecznie obóz przyniósł same korzyści. Było wspaniale!
Iskierka szlifowała swoje pióro aż do połysku, robiła ro, co jej sprawia największą radość, w dodatku w towarzystwie rówieśników o podobnych zainteresowaniach, co nie jest takie powszechne (znacie nastolatka który chciałby latem jechać na obóz, by codziennie pisać? Na przykład dla naszego Groszka to raczej byłaby kara!).

Marzenia, których nie spełniliśmy, odłożyliśmy na bok jako bezterminowe albo do przemyślenia. Bo czy na pewno są nasze? Warte naszej uwagi, czasu, energii? Czy naprawdę potrzebujemy się w nie angażować? Może tylko tak się nam wydaje. Może to cudze pragnienia, które przez pomyłkę przybłąkały się do nas i nie umiemy ich odkleić i puścić wolno?

Życzymy sobie uważności i właściwego rozeznania.

Wiecie, tak w ogóle to ja cały czas myślałam, że jestem dość uważna.
Wydawało mi się, że świat sączę dokładnie i w dodatku przez kilka soczewek.
A jednak tak nie było.
Pomyliłam się! Przegapiłam w minionym roku coś bardzo ważnego!
Złe włamało się jak złodziej, po cichu, ukradkiem, gdy się go zupełnie nie spodziewaliśmy. Narobiło sporo hałasu, zamieszania i strachu.
Były momenty w tym roku, gdy miałam wrażenia, że ziemia usuwa mi się spod stóp i wnet się przewrócę. A jak się przewrócę, to już nie wstanę! Nie będę mieć sił.
Nie będę znać sposobu, by rozprostować kolana, otrzepać spodnie i ruszyć dalej.

Bałam się o kogoś najbliższego. Codziennie się obwiniałam, najbardziej – właśnie o brak czujności. To trwało z miesiąc, może dwa czy trzy. Wolę nie pamiętać, nie nurzać się w tym. Bo już zaszyłam tę ranę.
Na szczęście zdążyłam.
Uspokoiło się, choć nie ma gwarancji, że nitka się nie zerwie, szew nie puści i wszystko szlag trafi. Nie chciałabym znów przegapić pierwszych symptomów.
Dlatego obiecałam sobie na ten rok uważność.
Patrzeć i słuchać. Przede wszystkim.
Nastroić się na moją rodzinę, na potrzeby dojrzewających dzieci (co nie jest łatwe!), a przy tym nie zapominać również o śpiewie własnej duszy.
Chciałabym wręcz zawekować to uczucie miłości i szczęścia, które towarzyszyło mi w pierwszym dniu roku.

Kochani Czytelnicy, zapełnijcie pięknie kartki nowego roku, tym, co Wam w duszy gra. Swoim, nie cudzym.
Tym z głębi, a nie tylko po wierzchu.
Pozdrawiam Was noworocznie.