„Dziwna, niezrozumiała nazwa” można pomyśleć patrząc na tytuł. Dla nas – już nie!
Pod tą nazwą, dla naszej piątki, kryje się kilka cudownych dni, pełnych przygód i atrakcji oraz garść barwnych wspomnień…
Zacznijmy od początku. W Holandii Północnej, gdzie przyszło nam mieszkać, właśnie dobiegają końca ferie zimowe (zwane „krokusvakantie”). Trwają tydzień, w poniedziałek dzieciaki wrócą do szkoły. Są wypoczęte, w ich oczach palą się wesołe iskierki, a buzie zdobi uśmiech. I gadają jedno przez drugie. O królikach, basenie, atrakcjach…
Najmłodsze „pisklę”, co prawda nie mówi, ale za to dumnie wozi w wózeczku nowego pluszowego misia. „Nowy” najwyraźniej ma szansę stać się ulubioną zabawką i tym samym strącić z piedestału dotychczasowych faworytów: czarnego Piotrusia i lale.
Mąż wreszcie pozbył się sińców pod oczami, bo przespał każdej nocy około sześciu, siedmiu godzin; taka liczba w jego przypadku to czysta rozpusta!
Ja, po prostu, czuję się wypoczęta i szczęśliwa…
A wszystkie te pozytywne zmiany są związane z naszym pobytem w „Rabbit Hill” („Królicze wzgórze”), jednym z sieci Landal Green Park, położonym we wschodniej Holandii. Tak, tak! W końcu udało nam się wyjechać i odpocząć.
„Wiatrakowo” jest państwem o małej powierzchni terytorialnej.
Podróż z północy na wschód kraju zajęła nam półtorej godziny jazdy samochodem.
Niby niewiele. Całkiem mało. Blisko, a tak inaczej…
Zamknij oczy i wyobraź sobie, że jesteś w sosnowym lesie…
Czujesz ten piękny, leśny zapach? Słyszysz, jak śpiewają ptaki?
Fakt, jeszcze cichutko, z nieśmiałością, bo dość zimno wokół…
Skrzydlate towarzystwo odczuwa lekką konsternację, ale w końcu stwierdza, że nie można żałować gardziołek, tylko trzeba wołać wiosnę i to czym prędzej.
Teraz otwórz oczy.
Zdziwisz się. Holandia jest płaskim krajem, ale tu w lesie – zobaczysz niewielkie pagórki. Pomiędzy nim usytuowane są małe domki. Jeden z nich stanowi gniazdko dla naszej rodziny; na całe pięć dni, no dobra- cztery i pół…
Wchodzisz do środka.
Wewnątrz zastaniesz salon z kominkiem, kuchnię, trzy sypialnie, łazienkę i … wielkie okna bez firanek, tak naturalne dla Holendrów.
Wyobraź sobie, że siadasz na wygodnej sofie i odruchowo sięgasz po pilota.
Chcesz włączyć telewizję, pewnie bardziej z przyzwyczajenia niż z potrzeby, ale … szybko zmieniasz zdanie. Wystarczy, że spojrzysz w ogromne okno, stanowiące niemal oszkloną ścianę.
Widzisz drzewa na wyciągnięcie ręki; obserwujesz zająca siedzącego pod krzakiem, zauważasz wiewiórkę wspinającą się po gałęziach; wpatrujesz się w mech pokryty jeszcze jesiennymi listkami i igliwiem.
Wpatruj się wpatruj; a zrozumiesz, za czym tęsknisz w codziennej gonitwie życia!
I nie bój się; nikt nie pomyśli, że zdziecinniałaś. Nikt na ciebie nie będzie zwracał uwagi.
To dobrze, prawda? Tego potrzebowałaś.
I vice versa – Tobie również nie grozi słuchanie kłótni sąsiadów, płaczu cudzych dzieci. Leśne domki stoją w odległości kilkudziesięciu metrów od siebie; to wystarczy, by nie być narażonym na przymusowe uczestniczenie w cudzym życiu.
O, zdziwiona? Boisz się, że będzie nudno na takim odludziu? W porządku!
A co powiesz na obecność przyjaciół w sąsiednim domku? Na dodatek z trójką dzieci, odpowiadających wiekiem Twoim skarbom?
Prawda, że brzmi lepiej? Hm, brzmi wspaniale!
Dokładanie tak było w naszym przypadku.
Na wyjazd namówili nas bliscy znajomi, którzy przybyli do Holandii, mniej więcej, w tym czasie – co my. Początkowo nasze dzieci uczyły się w tej samej klasie, w szkole dla obcokrajowców. Tak się poznaliśmy. Potem dzieciaki trafiły do szkół rejonowych, ale nasz kontakt pozostał. I właśnie ci znajomi zaproponowali nam wspólny wyjazd. Nie wahaliśmy się długo.
Ostatni okres nie był dla nas łaskawy. Mąż żył pod hasłem „praca i stres”, ja funkcjonowałam z myślą „dzieci i dom”. Przez kilka miesięcy nie mieliśmy czasu na nic. Na rozmowę, wspólne obejrzenie filmu… Ostatnio każdy nasz wieczór wyglądał tak samo. Wzrok wbity w ekran monitora, palce uprawiające fitness na klawiaturze…
Wyjazd miał być nagrodą za codzienny trud. Miał pomóc odzyskać to, co straciliśmy.
Miał zbliżyć nas do siebie, zintegrować całą rodzinę…
I było wspaniale!
Och, warto czekać na takie wspólne chwile, warto kolekcjonować momenty szczęścia! Czasem po prostu trzeba zostawić wszystko i wyjechać, choć na kilka dni; zmienić otoczenie po to, by nabrać dystansu do codziennych spraw, by odpocząć od zwyczajności, odciąć się od zalewu informacji i wiadomości atakujących nas bez ustanku.
Tu dygresja. Gwoli ścisłości – zapakowałam laptopa, ale… Nie wyjęłam go z torby.
Najpierw nie było na to czasu, potem potrzeby. Odcięcie się od Internetu choćby na tydzień, w moim przypadku, okazało się posunięciem odświeżającym i wskazanym.
Chcesz wiedzieć więcej?
Interesuje Cię, co można robić w Rabbit Hill poza śledzeniem leśnego życia przez okno? Zatem posłuchaj dalej… Po nieśpiesznym śniadanku przyrządzonym w nowoczesnym aneksie kuchennym, kierowaliśmy swoje kroki do wielkiej hali zabaw („speelhuis”).
Od naszego bungalowu „centrum” znajdowało się około pięciu minut spaceru z dziećmi. Odkąd jestem mamą doceniam istnienie takich miejsc (choć nie zawsze je lubię).
Twoim oczom ukaże się ogromna hala, w której są usytuowane baseny z kulkami, różnego rodzaju zjeżdżalnie, trampoliny, kilkukondygnacyjne labirynty.
A pomiędzy tymi wspaniałościami, na samym środku, widnieje scena.
To właśnie w tym miejscu, o stałych określonych godzinach, pojawia się miś Bollo, maskotka i zarazem znak rozpoznawczy większości Parków Green Landal.
Miś jest pluszowy, okazałej postaci, łagodnego charakteru. Nosi żółty kubraczek, ma zielone spodnie i takowy kapelusz. Nie mówi, lecz tańczy; uwielbia się przytulać i chętnie pozuje z dziećmi do zdjęć.
Pierwszego dnia, na widok misia Bollo, nasza najmłodsza córeczka niemal dostała ataku histerii ze strachu. Gdy już przestała płakać, z odległości kilku metrów, z nieufnością obserwowała pluszową postać. Jednak z każdym kolejnym dniem, kontakty Okruszka z niedźwiadkiem ocieplały się, a przestrzeń między nimi malała.
Jestem gotowa założyć się o czekoladę, że jeszcze kilka dnia pobytu w ośrodku zaowocowałoby wzajemnym pocałunkiem i serdecznym objęciem w wykonaniu dwójki naszych bohaterów.
Aczkolwiek „przebicie piątki” z Bollo chyba można uznać za niezły wynik?
Zatem każdy dzień zaczynaliśmy od powitania dzieci z misiem, a już dalsze działania zależały od nastroju milusińskich i oczywiście od pogody. Brak deszczu stanowił zachętę do korzystania ze wspaniałych placów zabaw na dworze. Wszystkie bogato wyposażone w rozmaite sprzęty, z podłożem wysypanym bielutkim nadmorskim piaseczkiem.
Gdy się gości w „Rabbit Hill” nie można zapominać również o codziennej wizycie u królików!
Przy każdej okazji sprawdzaliśmy, co porabiają te puchate zwierzątka.
Jedzą, piją, gonią się czy „stają słupka”? Pamiętaliśmy też o innych mieszkańcach parku. Kozy i owieczkę najlepiej odwiedzić w porze karmienia.
No proszę, kozły znów walczą, jakże by inaczej!
Sprawdzimy, czy kury zniosły dziś jajka? O, tak! Synek trzyma w ręku zdobyte jajo jak trofeum. Wiadomo, co będzie dzisiaj u nas na kolację!
Ale co to – niebo zasnuło się chmurami i zanosi się na deszcz? Nie szkodzi!
Dzieciaki nie zaznają nudy. Zapobiegawczo wzięliśmy z sobą kilka najciekawszych gier i zabawek. Niepotrzebnie! Ani razu ich nie użyliśmy. Po prostu, nie było kiedy.
W ośrodku bez przerwy dzieje się coś ciekawego!
Oferta zajęć okazała się bogata i interesująca! Dzieci mogły na godzinę przemienić się w kucharzy i upiec bułeczki w kształcie jeży.
Miłośnicy prac manualnych mieli okazję zrobienia zawieszek do kluczy, pomalowania figurki misia Bollo, stworzenia dzieła malarskiego na płótnie… Wielbiciele sportu grali w piłkę nożną, hokeja bądź kręgle.
Kąpiel w basenie stanowiła nasz codzienny rytuał. Pływaliśmy, daliśmy się ponieść wirującej rzece, relaksowaliśmy się w jacuzzi. Starsze dzieci szukały schronienia pod grzybkiem ociekającym wodą, ja raczej wzdragałam się na myśl o wodnych biczach. Najmłodsza córeczka, z lubością, ślizgała się na maleńkiej zjeżdżalni oraz chlapała w brodziku z ciepłą wodą.
Jednak starszaki najbardziej lubiły zabawę w rekina.
W tej roli, nie miał sobie równych, nasz znajomy o ognistym temperamencie, notabene Włoch z pochodzenia. Oj, ileż było pisku, gdy rekin złapał jakąś rybkę!
Dni upływały nam radośnie i aktywnie.
Natomiast wieczorem uwielbiałam zaparzyć dobrą herbatę, usiąść na wygodnej kanapie, włączyć stojącą lampkę i oddać się lekturze. Delektować się słowem pisanym; patrzeć na poszczególne akapity jak na brylanty i diamenty tworzące wspaniałą, mądrą całość…
Dobrze nam było. Wyjazd z „Króliczego Wzgórza” niemal bolał fizycznie.
Bo za szybko. Bo za krótko.
Niedosyt. Niestety…
Żegnajcie króliki! Skaczcie sobie po trawie i chowajcie się w swoich norkach!
Pa, kozły! Pewnie dalej będziecie się kłócić. Taka wasza natura.
Kury zniosą jajka dla innych przybyłych dzieci.
Misiu Bollo, pluszowy przyjacielu, żal nam się rozstawać z tobą i twoją krainą! Będziemy cię miło wspominać.
Ty też o nas nie zapomnij… Dobrze?
Jak mnie by się przydał taki wyjazd! Zazdroszczę! Bardzo fajna relacja, czytało się jednym tchem. Pozdrawiam.
Dziękuję serdecznie za tak miłe słowa. Cieszę się, że odwiedziłaś nasz blog. Życzę Ci równie udanego wyjazdu i wytchnienia od codzienności. Nawet krótki wypoczynek poza domem działa bardzo odświeżająco i pomaga z większym optymizmem spojrzeć na bieżące sprawy;) Pozdrawiam.
A ja chciałam zapytać o koszty takiego wyjazdu? Oczywiście nie interesują mnie konkretne ceny :), ale czy to duże obciążenie finansowe dla rodziny z trojgiem dzieci?
Bardzo dobre pytanie!:) O to samo zapytałam męża, gdy padła propozycja wyjazdu ze strony znajomych. A on mi odpowiedział, żebym się nie martwiła, bo damy radę. To chyba kwestia priorytetów. Nie kupujemy dzieciom (i sobie) nowych ubrań, zabawek; nie mają telefonów, konsoli, tabletów itp. Na co dzień żyjemy bardzo oszczędnie po to, by raz na jakiś czas móc podarować dzieciom i sobie piękne przeżycia i wspomnienia;)
Bardzo ciekawy wpis i fajne zdjęcia. Jak ktoś mieszka w jednorodzinnym domu i ma ogród, to też może urządzić w nim ciekawy kącik dla dzieci. Ja tak zrobiłem, kupiłem zjeżdżalnię ogrodową z Hop-sport.pl i przytwierdziłem ją do domku na takim podwyższeniu. Latem dzieci zapraszają kolegów i bawią się przez całe popołudnie.
Kącik dla dziecka można urządzić nawet w ciasnym mieszkaniu. Syn „wygospodarował” dla swojej córki kącik w szafie Komandor 🙂 Ale jaki! Ze swojego łóżeczka z baldachimem, zjeżdża zjeżdżalnią do tego miejsca, a tam już czeka stoliczek, kredki, książeczki…Nawet światło ma własne 🙂 A wszystko udekorowane w tkaniny z postaciami z Misia Puchatka. W tym kąciku ma absolutny spokój i „rządzi”, bo nikt poza nią nie jest się wstanie tam zmieścić.
Rewelacja! Brawo dla pomysłowego taty:)
Witam na blogu, dziękuję za odwiedziny i zostawienie dobrego słowa:)
Wspaniała sprawa z tą zjeżdżalnią i kącikiem dla dzieci w ogrodzie. Wyobrażam sobie, jak w ciepłe dni musi być u Was gwarno i wesoło.
Czasem wystarczy tak niewiele, by dać dzieciom mnóstwo radości!
Dobry pomysł, czas, chęci i „złote ręce” są bezcenne!
Bardzo ciekawie spędzone ferie zimowe , choć krótkie. Ładnie opisane. Dziękujemy za przybliżenie nam :Holandii. Pozdrawiamy Obie.
Oj prawda – ferie udane, ale za krótkie. Pod koniec kwietnia w Holandii będą z kolei „ferie wiosenne”, tym razem dłuższe (2 tygodnie), a prawdziwie wakacje letnie zaczną się dopiero 18 lipca. Pozdrawiam i dziękuję za miłe komentarze.