Siedzę sobie grzecznie przy stole i rysuję księżniczki w pięknych, długich sukniach, gdy wtem podchodzi do mnie mama. Ma zmęczoną twarz, w jej oczach czai się prośba. Na pewno czegoś ode mnie chce. Pytanie, czego. Niech zgadnę.
Mam posprzątać pokój? Schować ubrania do szafy?
W moim przypadku to niewykonalne! Tak samo jak moje księżniczki, przebieram się kilka razy dziennie. Cóż, taka już jestem – uwielbiam się stroić.
Ale mama zdaje się nie zauważać sukienek, malowniczo porozrzucanych po podłodze.
– Okruszku – mówi cicho. Pod pachą trzyma laptop.
– Acha – mruczę nie przerywając rysowania.
– Okruszku… Napisałabyś coś na bloga.
Wiedziałam!
– Ale o czym? – pytam.
– O czymkolwiek.
– A dlaczego ja? – Lubię pisać, ale przecież trzeba trochę się podroczyć, prawda?
– Bo dawno nic nie było. A ja muszę zrobić prezentację książki na kurs holenderskiego.
– A tata?
– Tata jest zawalony robotą, jak zwykle po urlopie.
I co mam zrobić? Mogłabym odmówić, zasłonić się księżniczkami, które czekają aż skończę kolorować im sukienki tak, by mogły pójść na bal, zatańczyć w złotych pantofelkach…
– Dobrze już, dobrze. Niech będzie, mamusiu, napiszę – zgadzam się wspaniałomyślnie. Trudno, księżniczki poczekają. Najwyżej spóźnią się na bal. Kopciuszek też pojawił się na końcu i książę właśnie w nim się zakochał.
Mama wzdycha z ulgą.
– Dziękuję. Kochana jesteś.
– Ale o feriach jesiennych pisać nie będę! – zastrzegam. – Bo tak szybko z nich wróciliśmy, że nawet nie pamiętam, gdzie byliśmy.
– Wiem, kochanie, wiem. O feriach napiszemy sami. Tata albo ja. Poradnik, jak nie należy planować wyjazdu. – Mama łobuzersko mruga okiem, zostawia mi laptop i wychodzi z pokoju.
I co ja mam napisać? Może o moim pierwszym w życiu locie samolotem?
Dostałam miejsce przy oknie. Byłam taka podekscytowana! Czekałam aż samolot uniesie się w górę i pofrunie jak ptak. Tymczasem samolot wcale nie zamierzał się unieść.
Stał. I stał. I stał.
– Kiedy polecimy? – dopytywałam co chwilę, tracąc cierpliwość.
Po jakimś czasie silnik zawarczał i samolot zaczął się przesuwać. Już, już, poczułam euforię, moje oczy wypełnił błysk szczęścia i… dokładnie w tym momencie samolot zatrzymał się. Zmienił tylko pas. Znów stał. I stał. I stał.
A po czterech godzinach kazano wszystkim wysiąść.
Zaspani, w środku nocy, wróciliśmy na lotnisko, do hali odlotów. Czekając na nie wiadomo co siedzieliśmy tam do rana, a potem jeszcze do popołudnia. Ależ byliśmy zmęczeni!
Ja zasnęłam na ławce, ale mama czuwała całą noc i zdradziła mi, że na lotnisku są myszy.
Mnóstwo małych brązowych myszek z krótkimi pazurkami, wypolerowanymi dzięki conocnym harcom na gładkiej posadzce lotniska Schiphol. Myszy ślizgają się tam zupełnie jakby jeździły na rolkach. Mają nawet swoje sprawdzone trasy: pod ścianą, wzdłuż kaloryferów, koło koszy na śmieci, w środku hali pod rzędami krzesełek.
Mama próbowała zrobić im zdjęcie, ale myszy nie były zainteresowane pozowaniem. Nieustannie się poruszały, jakby wcześniej ktoś nakręcił je jakimś specjalnym kluczykiem. Skoro w Holandii nawet na Schipholu mieszkają myszy, to co się co dziwić, że są one wciąż obecne w naszym domu?
W drodze powrotnej również nie obyło się bez kłopotów.
Za to sam wyjazd, choć bardzo krótki, wspominam przyjemnie.
Chodziłam w letnich sukienkach i kąpałam się w morzu.
Mama podziwiała piękne rośliny i popłakała się z zachwytu nad jedną cudną katedrą. Siostra zbierała muszelki i piła kolorowe koktajle. Brat zobaczył stadion swojej ulubionej drużyny piłkarskiej, a tata żałował, że nie mamy maszyny do wydłużania i skracania czasu.
Taka maszyna to byłoby coś! Nie musielibyśmy lizać pośpiesznie lodów („bo zaraz się roztopią”), lecz wystarczyłoby wcisnąć przycisk z opcją wydłużania czasu, a ten w mig rozciągnąłby się jak nadmuchiwany balon. A zamiast wiercić się godzinami na twardym lotniskowym krzesełku – zrobiłoby się pstryk – i czas przyśpieszyłby jak samochód jadący na autostradzie. Czekanie w ogóle by nie męczyło.
Kto wie? Może jak dorosnę, wymyślę taką maszynę?
A tymczasem… moje księżniczki czekają na suknie.
– Chcemy na bal. Na bal, na bal. No kiedy w końcu będziemy tańczyć? – wołają piskliwymi głosikami, w których wibruje nuta zniecierpliwienia.
Właśnie przypomniało mi się, że jeszcze nie opowiedziałam wam o moim spotkaniu z pisarzami. Niestety dziś już nie zdążę, księżniczki tupią coraz mocniej.
Muszę do nich wrócić zanim połamią obcasy.
No ładnie, to ja mam lecieć na wakacje samolotem, a Ty mnie straszysz myszami? Teraz to na pewno nie pojadę na lotnisko, a jeśli mysz zaplącze się do bagaży, albo przegryzie w samolocie jakieś kable?
Ja to bym wolała maszynę do robienia lodów!
Jotko, bez obaw! 😉
Te myszy to chyba tylko w Holandii, w dodatku maleństwa takie, co kabli nie gryzą.
Zresztą na co im kable, jak mają pełno okruszków zostawianych przez pasażerów.:)
Cudowne wakacje przed Tobą.
A maszyna do robienia lodów też fajna rzecz.:)
Moje wnuki po pobycie w Grecji powiedziały: tu nie ma co zwiedzać, same ruiny i kamienie.
Serdeczności zasyłam
Ach, te wnuki – zawsze potrafią rozbroić człowieka. 🙂 🙂 🙂
Ta „zruinowana” Grecja od dawna nam się marzy, teraz też o niej myśleliśmy, ale z Holandii bardzo drogie loty tam były, więc zrezygnowaliśmy.
Uściski. 🙂
Okruszku drogi 🧡
Piękny ten Twój odlot ✈️
Mój pierwszy lot samolotem nie był miły, bo choroba lokomocyjna.
Ale Toskania, cel mojej podróży, mnie oczarowała ⛪🌄
Serdeczności zostawiam dla całej Rodzinki 🙋
Morgano, dziękujemy.
Oj, choroba lokomocyjna na pewno rzuca cień na przyjemność latania.
Współczuję. Na szczęście teraz są różne środki zaradcze, a i z każdym lotem stres mniejszy i organizm bardziej przyzwyczajony do zmiany ciśnienia.
Oby następne loty były dla Ciebie przyjemniejsze. 🙂
Taki odlot to ja rozumiem! Teraz, kiedy robi się coraz zimniej, też chętnie bym gdzieś poleciała. Tylko te myszy… Brrrr! Nie przepadam za nimi.
Księżniczki są przepiękne!
Oj tak, gdy chłód obejmuje rano twarz, chciałoby się natychmiast polecieć o ciepłych krajów i powygrzewać na słonku. My jednak mieliśmy ogromnego pecha, byliśmy w ciepełku zalewie trzy dni. Lot nam się opóźnił o 20 godzin, a z powrotem też nie było lepiej. Pierwsze doświadczenia z lataniem nie były najszczęśliwsze dla naszego Okruszka.
Thanks for writinng this
Thanks for this comment. 🙂