Gdy pisałam poprzednią notkę w pamiętniku, doznałam olśnienia.
Przypomniało mi się, że mam Wam do opowiedzenia pewną sytuację, która wydarzyła się w październiku. A jako że październik właśnie szykuje się do ucieczki, muszę się pośpieszyć. Próbuję go dogonić, zanim ucieknie.
Październik gubi kolorowe liście, a ja ślizgam się na nich i o mało nie upadam.
– Zatrzymaj się, październiku! – wołam. – Nie zdążyłam opowiedzieć o tobie czegoś ważnego.
Październik staje w półkroku i patrzy na mnie zaciekawiony, złote liście szeleszczą na wietrze jak kartki książki.
– Bo ja o książkach chciałam – mówię nieśmiało.
Październik chwilę się waha, po czym przysiada na drewnianej ławce.
– Bo widzisz – chrząkam dla dodania sobie odwagi – nie zdążyłam napisać, że w Holandii październik jest miesiącem książek. Wtedy odbywa się „Kinderboekenweek” (tydzień z książkami dla dzieci), w tym roku już po raz sześćdziesiąty czwarty.
W szkołach, domach kultury, bibliotekach i księgarniach dzieją się fajne rzeczy: przychodzą goście i czytają na głos, są konkursy, ciekawe warsztaty i różne spotkania.
W każdym roku jest inny temat przewodni – było już o przyjaźni, o dziadkach, o dziwnych wynalazkach, a obecny temat brzmiał: „Reis mee” (Podróżuj ze mną).
Bo gdy się czyta książki, to trochę tak, jakby się podróżowało.
Jakiś czas temu mama czytała nam dzienniki podróżnicze Neli i Szymona, były one naprawdę ciekawe. Dowiedziałam się wielu ciekawych rzeczy o innych krajach!
No i koniecznie muszę się pochwalić: w mojej szkole odbył się konkurs plastyczny i ja zdobyłam złoty pędzel (w swojej kategorii wiekowej), w dodatku już po raz drugi, bo w zeszłym roku też dopisało mi szczęście.
Październik uśmiecha się do mnie zachęcająco, w dłoniach trzyma kolorowy bukiet liści. Macha nim radośnie, a ja opowiadam dalej:
– I jeszcze spotkałam prawdziwych pisarzy! Jeden pan pisarz odwiedził naszą szkołę i opowiadał o swoich książkach. Poza tym poznałam dwie panie pisarki i tak naprawdę to właśnie o nich miałam zamiar opowiedzieć. A było tak: W środę po południu, jak zwykle, jechałam z mamą na zajęcia muzyczne do domu kultury. Dom kultury jest połączony z biblioteką i teatrem. Zwykle po zajęciach wstępujemy do biblioteki. Czasem towarzyszy nam Iskierka i Groszek, ale tym razem nie mieli ochoty. Gdy weszłyśmy do domu kultury, zauważyłyśmy w holu stoły z książkami i poustawiane przystanki.
”Co tu się dzieje?” – spytała mama.
”To chyba dlatego, że zaczął się kinderboekenweek” – rzuciłam z satysfakcją, że jestem lepiej zorientowana niż mama.
“No przecież! Masz rację. Zupełnie o tym zapomniałam!”
Gdy skończyły się moje zajęcia, mama niecierpliwie przebierała nogami.
”Okruszku, pisarze są, pisarze!” – ekscytowała się, a ja zupełnie nie rozumiałam powodu tej radości. Pisarze? No i co z tego?
”Dlaczego pisarze są tacy fajni?” – spytałam od niechcenia.
”Bo są – odpowiedziała krótko mama i pociągnęła mnie za rękę. – Chodź, zrobię ci zdjęcie”.
Obok stoisk z książkami zostały ustawione fikcyjne przystanki autobusowe, przy których siedzieli pisarze. Mama była cała w skowronkach. Oczywiście nie obyło się bez zakupu książek, autografów i pozowania. Taki mój los.
”Żałujcie, że nie pojechaliście z nami! – zawołała mama do mojego rodzeństwa, gdy wróciłyśmy do domu. – Pisarze byli!”
Iskierka i Groszek podbiegli do nas zaciekawieni. Dumnie wypięłam pierś, gdy czytali dedykowane mi autografy. Na pewno mi zazdroszczą! Tymczasem Iskierka, leniwie przeglądając książki, rzuciła mimochodem:
”Jacyś nieznani ci pisarze”.
”Ci znani to by do nas nie przyjechali – dodał Groszek. – Są za drodzy na nasze miało miasto.”
Nagle zrobiło się cicho. Popatrzyłam na mamę ze współczuciem.
”I po co się tak cieszyłaś, mamusiu?” – zapytałam, ale mama nie opowiedziała.
Tylko uśmiech spadł z jej twarzy jak jesienny liść.
A gdzie październik? Tak się rozgadałam, że nawet nie zauważyłam, kiedy sobie poszedł…
Niech sie mama ucieszy: Martine Letterie jest przez nas znana i lubiana:)
Rozpoznałaś po twarzy? Brawo. Cieszę się.
Martine Letterir bardzo ciekawie opowiadała nam o kulisach swojej najnowszej książki dla dzieci. Niestety akcja toczy się w czasie wojny, a cała fabuła dla Okruszka była zbyt skomplikowana. Szkoda, że starsze nie pojechały, bo myślę, że ta książka mogłaby ich zainteresować, a jak się osobiście pozna autora, to i motywacja do czytania wzrasta.
Jak mogłaś zapomnieć o takich wydarzeniach…ale wybaczam, u dzieci zbyt wiele sie dzieje!
U nas październik jest miesiącem bibliotek szkolnych:-)
Zazdroszczę Wam tych spotkań, zawsze są ciekawe!
Październik sprzyja czytaniu. A skoro jest miesiącem bibliotek szkolnych, to można powiedzieć, że Ty Jotko przez cały miesiąc miałaś powód do świętowania. 🙂
Piękny ten holenderski zwyczaj książkowy 📚
Dzieci, to zawsze cenni, mili czytający 🧡🏵️
Pozdrawiam Was pięknie 🙋
To prawda, Morgano, ale z tym czytaniem u dzieci teraz bywa różnie.
Niestety papierowa książka często przegrywa w starciu z telefonami i tabletami, wydaje się mniej atrakcyjna i bardziej wymagająca.
Okruszku, to że Groszek nie zna pisarzy, których poznałaś, wcale nie oznacza, że są nieznani! Nie da rady przecież znać wszystkich 🙂
Bardzo ciekawy pomysł z tym Kinderboekenweek. Też uwielbiam książki, a takie wydarzenia, to czysta przyjemność 🙂
Pozdrawiamy z deszczowej dziś Belgii.
Dziękujemy i też pozdrawiamy. Oby ten tydzień upłynął bez deszczu.
Chociaż w sumie, jak pada, to przynajmniej, można czytać bez wyrzutów sumienia, że za długo. 🙂
Oj, tam, nieznani… Może jeszcze będą znani? Byłam na kilku spotkaniach z mało znanymi pisarzami, którzy po jakimś czasie stali się zbyt drodzy:) Podoba mi się ten książkowy tydzień dla dzieci. Chciałabym, żeby u nas też było coś takiego.
Gratuluję złotego pędzla:)
Dziękuję, Kalipso.:)
I to samo powiedziałam dzieciom. Dziś autorzy może mało znani, ale kto wie, co będzie za jakiś czas? Zresztą czy to naprawdę chodzi o sławę i rozpoznawalność, czy raczej o robienie czegoś dobrze, z pasją i sercem? Pozdrawiam.
Bardzo miło ze strony Października, że zatrzymał się na chwilkę, aby posłuchać o Twojej książkowej przygodzie 🙂 Swoją drogą, troszkę Ci Kochany Okruszku zazdroszczę – uwielbiam książki od małego i takie spotkania i warsztaty różne to brzmi jak coś, co bym lubiła 🙂 Powiem Ci jeszcze, że na każdym kolejnym zdjęciu jak Cię widzę, wydajesz się coraz bardziej dorosła 🙂
Co takiego Mamusia daje daje Tobie, Iskierce i Groszkowi, że w takim tempie rośniecie? 😀
Ściskam Cię mocno Kochana!
Dzięki, Celcie, fajnie, że jesteś. Zawsze wpadasz z dobrym, ciepłym słowem.
Ano rośniemy, taka nasza natura, choć mama, jakby mogła czasem chciałaby nas zamknąć w złotej klatce i powstrzymać od rozwoju.
Wie, że to niemądre, ale czasem nie umie się pogodzić z upływem czasu.
Tak między nami powiem Ci, że chociaż jestem troszkę starszy od Ciebie, to moja Mama zachowuje się dokładnie tak samo 😀 Kochający nas rodzice już tak mają – chcą dla nas jak najlepiej i jednocześnie chcą nas przed wszystkim chronić. I czasami starają się aż za bardzo 😀
W ogóle, gratuluje Ci Okruszku Złotego Pędzla – super wyróżnienie i zasłużone, bo jesteś niesamowicie utalentowana 🙂 Uściski dla Ciebie i całej IGO-Rodzinki 🙂
Kochany Celt. Dziękujemy. 🙂
Od kilku lat w Polsce jest zwyczaj czytania dzieciom. Zachęcają do tego aktorzy, piosenkarze i inne znane osoby. Kiermasze książek odbywają się w maju, bo wtedy cieplej. Osobiście uważam, że każdy kto napisał książkę i ją wydano drukiem , jest znany. Gratuluję złotego pędzla i mam nadzieję, że gdy będziesz starsza, zamienisz go na złote pióro. Ciekawie opisane spotkanie z literatami, a książki z dedykacją, to zawsze wspaniała pamiątka
Dzięki wielkie, Iwonko.
Okruszek to pewnie chciałaby kiedyś zdobyć raczej złoty mikrofon, lubi śpiewać.
Dla mnie czytanie to najprostszy sposób na chwilową ucieczkę od codzienności.
Czytanie uruchamia film w naszej głowie, papierowe postaci ożywają, ich problemy zaczynają nas absorbować na tyle, że zapominamy o własnych.
Dzieje się magia.