W poprzednim poście próbowałam Wam pokazać, oczywiście w wielkim skrócie, jak działa holenderskie liceum ogólnokształcące. Mimo tego skrótowego ujęcia, tekst wyszedł długi, a że temat był całkowicie nie wakacyjny, to przyznam się Wam, że gdy wcisnęłam ikonkę „publikuj” – wewnętrzny krytyk w mojej głowie aż się zatrząsł z oburzenia, że po co ja to piszę, szkoda czasu i naprawdę nikogo to nie interesuje. Blogowi Przyjaciele, czy Wam też zdarzają się takie chwile zwątpienia, czy to tylko w mojej głowie mieszka Pan WszystkoNaNie ?

Ale miał się z pyszna, bo jednak całkiem sporo osób notkę przeczytało, a niektórzy nawet dorzucili komentarz. Ja się ucieszyłam, a licho zamilkło (przynajmniej chwilowo 😉 ).

Dzisiaj będzie krócej, lżej i z fotkami, które są jeszcze w miarę świeże, sprzed miesiąca.
Na początku lipca całą rodziną uczestniczyliśmy w uroczystej ceremonii zakończenia szkoły średniej. Razy dwa, bo mamy dwoje absolwentów.

Całe szczęście, że imprezy nie przypadły na ten sam dzień, bo musielibyśmy się rozdzielić, a tak mieliśmy przyjemność wzięcia udziału w obu.
Jeśli przeczytaliście poprzedni wpis, to wiecie, że nasze latorośle są w nietypowej sytuacji, ponieważ mimo że naukę w szkole średniej ukończyli, to w praktyce jeszcze przez dwa lata będą do swoich szkół uczęszczać, by zrobić wyższy poziom.

Zatem dla naszej rodziny ani jedna, ani druga feta nie oznaczała ostatecznego pożegnania się z budynkiem i nauczycielami. I bardzo dobrze.
Jako że jestem sentymentalna, szybko się wzruszam i przeżywam każdy krok milowy w życiu dzieci, tym razem odetchnęłam z ulgą: nie ma co się rozrzewniać, bo my się jeszcze nie żegnamy, a chusteczką sobie oko przetrę za dwa lat, o!

Najpierw zakończenie szkoły odbyło się w liceum Iskierki.
Głównym elementem dekoracyjnym auli były  złote proporczyki i podświetlony napis „GESLAAGD”, czyli „zdany/a”.

Pierwsze rzędy krzeseł zostały zarezerwowane dla uczniów, a kolejne dla rodzin: rodziców, rodzeństwa, niekiedy dziadków.
W oczekiwaniu na rozpoczęcie uroczystości, można się było uraczyć lampką szampana. Dyrektor powitał wszystkich zebranych, zwłaszcza maturzystów, którzy wtenczas, przy wtórze oklasków, przemaszerowali przez całą długość auli i zajęli przeznaczone dla nich miejsca.
Wszyscy mieli na głowach czapki akademickie, czarne rogatywki.
Poza tym, jak to w Holandii, ubiór uroczysty, ale bez zadęcia, według gustu młodzieży, więc niektórzy włożyli białe koszule, inni zwykłe  T-shirty, dziewczyny wystąpiły albo w letnich kwiecistych sukienkach, ale w obcisłych cekinowych. Holendrzy raczej na luzie podchodzą do wszelkich dress code`ów.
Gdy absolwenci usiedli, odsłoniła się kurtyna i naszym oczom, na scenie, ukazali się nauczyciele: w pełnym składzie, uśmiechnięci, eleganccy.

Pomachali na powitanie, po czym chóralnie zaśpiewali piosenkę specjalnie ułożoną na tę okazję, której treść dotyczyła pięciu lat nauki w szkole, odbytych wycieczek, wydarzeń, imprez itp.
Tak, tak, jesteśmy tu wszyscy przy tobie, by świętować , że zdałeś egzamin, bo to naprawdę się wydarzyło! – brzmiał refren (w dowolnym tłumaczeniu).
Nie powiem, coś ścisnęło mnie za gardło. Grono pedagogiczne naprawdę włożyło dużo serca w ten śpiew, a muzyczne niedociągnięcia, nadrabiało olbrzymim entuzjazmem.

Po piosence głos zabrali mentorzy (wychowawcy).
Były obecne trzy klasy, każda miała własnego mentora, który podjął się pożegnania uczniów na SWÓJ sposób.
Na ekranie kolejno pojawiały się zdjęcia absolwentów, którzy byli wywoływani na scenę (najczęściej w parach lub grupach do pięciu osób) po odbiór dyplomu.

Mentor, który jednocześnie jest nauczycielem języka holenderskiego, przygotował wiersz o każdym uczniu; pani od historii porównywała swoich wychowanków do postaci historycznych i to się trochę przeciągało, bo miała zapędy, by przemycić publiczności lekcję historii.
Natomiast mentorka Iskierki, socjolożka (być może w kontrze do historyczki) charakteryzowała każdego ucznia krótko i rzeczowo, poprzez przytoczenie jego zainteresowań i najważniejszych cech.
Iskierkę określiła jako uczennicę spokojną, samodzielną, pracowitą, z pasją do języka angielskiego, z którą (uczennicą, nie pasją) rozstajemy się tylko na czas wakacji, bo od września będzie kontynuować naukę na poziomie VWO.
Po wręczeniu dyplomów maturzystom, wszyscy obecni zostali zaproszeni do sąsiedniej sali na poczęstunek i swobodne rozmowy.

Z kolei w liceum Groszka motywem przewodnim była dżungla.

Zielone dekoracje, podobizny tygrysów i tukanów na ścianach, krzyki papug, nawoływania małp w tle. No i nauczyciele w strojach na panterkę.
Gdy zajęliśmy miejsca na widowni i spostrzegaliśmy pod sufitem te liany, jeepa zaparkowanego z boku, to mieliśmy wrażenie odrealnienia i uczestniczenia w czymś naprawdę niezwykłym. Zwłaszcza, gdy z głośników popłynęło rockowe “Welcome to the jungle” Guns N’ Roses .

Konferansjer przedstawił liceum (dwujęzyczne), jako dżunglę, w której żeby przetrwać cztery lata nauki, trzeba być… nie, nie!… wcale nie silnym! Trzeba być mądrym. I znać języki obce.
Zapamiętajcie, młodzieży, w dżungli przetrwają tylko najmądrzejsze osobniki!

Wychowawcy zostali pokazani jako treserzy dzikich zwierząt.
Na zdjęciu widzicie wychowawczynię Groszka, notabene fantastyczną nauczycielkę, miała trudną klasę, ale zapanowała nad młodzieniaszkami i wciąż motywowała ich do systematycznej nauki.

Potem mentorzy przejęli pałeczkę i przedstawiali każdego ucznia – też w konwencji porównania do mieszkańców dżungli: lwa, orła, tukana, hipopotama, motyla…
Oczywiście nie miało to nic wspólnego z wyglądem zewnętrznym, chodziło jedynie o przymioty duchowe.

I tak nasz Groszek został ogłoszony orłem, bo i Polak, i przede wszystkim, bo zrobił ogromny postęp w czasie czterech lat edukacji MAVO, rozwinął skrzydła, zaczął latać i będzie kontynuował edukację na poziomie HAVO.
Poza tym: pomocny, uprzejmy, przestrzegający reguł, motywujący kolegów do nauki i znany z tego, że dbał, by pani nie zaschło w gardle, przynosząc jej na biurko herbatę.
No, powiem Wam, że się zdziwiłam. Czy to na pewno o moim dziecku?
Bo w domu…. bywa różnie.
Synek robi mi herbatę lub kawę wyłącznie w moje urodziny lub na Dzień Matki.
Ha, no ale przecież ja nie posiadam certyfikatu pogromczyni dzikich zwierząt!
Niestety (czasem by się przydało)! 😉

Gdy już wszyscy absolwenci zostali skomplementowani i zaopatrzeni w dyplomy oraz certyfikaty znajomości angielskiego English Cambridge (jako że to liceum dwujęzyczne), przyszedł czas na dodatkowe nagrody.

Wyróżnienia okazały się oryginalne np. tytuł śpiocha otrzymała uczennica, która uzbierała najwięcej spóźnień, świadectwo najbardziej „troskliwych” rodziców ci, którzy najczęściej kontaktowali się z dyrekcją, dwóch chłopaków lekkoatletów z indywidualnym tokiem nauczania musiało ścigać się przez całą aulę po odznakę „najszybszego” – kto pierwszy dotknął dyplomu, ten mógł go zachować.

I na koniec poruszający moment: z głośników popłynęło „We are the champions” Queen, a wtedy wszyscy absolwenci, w akademickich czapkach na głowach, wskoczyli na scenę do grupowego zdjęcia.

Na sygnał wyrzucili rogatywki w górę, a wówczas z sufitu – wirującym ruchem – posypało się błyszczące konfetti.

Po tych emocjach nastała część nieoficjalna, czas na zdjęcia, luźne rozmowy w kuluarach i na przekąski. Bufet serwował napoje: szampan i wino dla dorosłych, a dla młodzieży wodę, colę, soki oraz holenderski fast food na ciepło: krokiety, mięsne kulki bitterballen, nuggetsy z ryby.

Cała impreza bardzo udana, w zasadzie obie imprezy udane.
Podobało nam się, że każdy uczeń miał swoje “pięć minut” na scenie, otrzymał uwagę i wiele miłych słów. Ciekawie było posłuchać, nawet jeśli większości młodzieży nie znaliśmy.
Często zdarzały się pochwały nieoczywiste np. jedna uczennica miała miły zwyczaj witania się z nauczycielami słowami: „Dzień dobry. Jak się profesor dzisiaj czuje?”.
Albo „fotograf”- chłopak, który na wycieczce w Paryżu z własnej woli robił zdjęcia uczniom i nauczycielom przed głównymi zabytkami, cierpliwie, z uśmiechem ustawiał do fotek grupowych i pojedynczych, a potem wszystkie zdjęcia posegregował i powysyłał do fotografowanych osób.

Wraz z tymi opowieściami wsączała się w moje serce nadzieja, że współczesna młodzież jest dobra, mądra, wartościowa. To było bardzo pozytywne.
Oczywiście, gdzieś pomiędzy tymi wychwalankami, jak natrętny komar brzęczało pytanie: Heloł, a gdzie są ci wszyscy wagarowicze, buntownicy i inni, o których mówiliście, że zatykają e-papierosy w mankiety koszul i zaciągają się na lekcjach? Albo piją alkohol za bramą szkoły?
Gdzieś się pochowali najwidoczniej. Albo nie zdali egzaminów i dlatego na gali ich nie było? Może lepiej nie drążyć? Jedynie zaufać i wierzyć, że współczesna młodzież ma stabilny kręgosłup moralny, ma motywację do nauki, ma chęć rozwoju? Jest życzliwa, empatyczna?
Bardzo chcę w to wierzyć. I wierzę.