Ten weekend jest wyjątkowo smutny… Tragedia, która miała miejsce w Paryżu, zszokowała świat, przeraziła Europę, mnie także bardzo poruszyła.
Dziś, mimo żałoby w sercu, próbuję być silna i staram się nie poddać strachowi, który pełza w moim kierunku niczym zdradliwy wąż. Wbrew swojemu nastrojowi, trochę na siłę, postanawiam obsadzić męża w roli “babysitter” i napisać zaległą notatkę o świętym Mikołaju…
– Nie za wcześnie, by pisać o Mikołaju? Bez przesady, mamy dopiero listopad.
Wiem, wiem… I zapewniam: nie jestem nadgorliwa. Pamiętam. W Polsce Mikołaj wkłada podarunki do butów lub pod poduszkę szóstego grudnia. Ale w Holandii jest inaczej.
Tu Mikołaj, czyli Sinterklaas, przybywa w pierwszą sobotę po świętym Marcinie, w tym roku przypadło to na 14 – go listopada, czyli dokładnie wczoraj.
Jest to ważne wydarzenie dla wszystkich Holendrów, transmitowane na żywo w telewizji. Co roku Sinterklaas wybiera inne miasto na swój port. W tym roku było to miasto Meppel, a w zeszłym Gouda (tak, tak; ta od sera). Stamtąd Mikołaj odwiedza pozostałe holenderskie miasta i wsie.
– Mikołaj przypływa? A gdzie sanie i renifery? Ej, coś kręcisz…
Nic nie kręcę. Mikołaj przypływa na statku parowym. W Holandii śnieg jest rzadkością, więc sanki nie byłyby dobrym środkiem transportu. Zresztą holenderskie dzieci wierzą, że Sinterklaas pochodzi nie z Laponii, a z… Hiszpanii. Przez lata to właśnie Hiszpania była dla Holendrów synonimem dalekiego, egzotycznego kraju. A że Niderlandy mają od wieków bogatą historię żeglarską, a woda to dla nich żywioł o szczególnym znaczeniu, to i nic dziwnego, że Sinterklaas płynie łodzią. Jest to parostatek „Stommboot”.
– A jak wygląda ten Sinterklaas? Nosi czerwony płaszcz, a na głowie ma czapkę z pomponem ?
Nie. Sinterklaas nie przypomina popularnego Mikołaja, znanego nam z filmów. Pod tym względem Holendrzy nie poddali się komercji i pozostali w zgodzie z tradycją biblijną.
Zatem Sinterklaas jest ubrany w tradycyjny biskupi strój. Na głowie ma biskupią czapkę zwaną mitrą, a w dłoni ściska ozdobną laskę, czyli pastorał. Jest w podeszłym wieku, ma twarz dobrotliwego staruszka i nosi długą, białą brodę.
– Nie czuje się samotny? Tak bez reniferów… To, kto mu pomaga?
Oj, na pewno nie jest mu smutno. Wprost przeciwnie. Zamiast reniferów ma białego konia o imieniu Schimmel. Ale nie tylko on jest jego przyjacielem. Mikołajowi towarzyszy cała ekipa Czarnych Piotrusiów (Zwarte Piet).
– Czarne Piotrusie? Pierwsze słyszę… Ci Holendrzy rzeczywiście są oryginalni!
No… My też się zdziwiliśmy, gdy pierwszy raz, w zeszłym roku, zetknęliśmy się z tymi postaciami. W sklepach, właśnie w listopadzie, pojawiły się podobizny Mikołaja w towarzystwie postaci z czarnymi twarzami w bardzo kolorowych strojach i śmiesznych czapeczkach z piórkiem. Czarne Piotrusie opanowały niemal każdą wystawę, ich postaci zdobiły opakowania od słodyczy, a pluszowe wersje leżały na regałach razem z maskotkami. Więcej – na półkach były też kostiumy Piotrusiów w różnych dziecięcych rozmiarach. Jednym słowem –„czarnopiotrusiomania” zawładnęła krainą tulipanów.
W tym roku oczywiście jest to samo, ale… nas już to nie dziwi!
– Dlaczego „Piety” są czarne? No i właściwie, jaka jest ich rola?
Oj, czarny kolor skóry Piotrusiów to nieustanny powód do dyskusji! Debaty na temat karnacji pomocników Mikołaja i samego Mikołaja toczą się rokrocznie przy okazji przybycia Sinterklaas do Holandii. Poróżniają dorosłych, bo dzieci wiedzą swoje: Mikołaj jest biały, Piotrusie są czarne, bo… tak jest od lat i już. I tak ma być! A wszystko zaczęło się od tego, że według legendy, święty Mikołaj w Hiszpanii uratował życie czarnoskóremu chłopcu, którego kupił na targu niewolników. Nazwał go Piotrusiem. Piotruś w dowód wdzięczności za uratowanie życia, postanowił zamieszkać z Mikołajem i mu pomagać. Tak zostało. A potem pojawiło się więcej Piotrusiów i dziś jest to całkiem niezła ekipa.
Każdy Zwarte Piet ma własną osobowość, inny talent, różne obowiązki. Jest Piotrek panikarz, Piotrek zapominalski gubiący klucze, odpowiedzialny Piotrek z księgą, w której widnieje spis imion dzieci grzecznych i tych zasługujących na rózgę. Na ogół Zwarte Piety są wesołe, figlarne. Śpiewają, grają na instrumentach, żonglują, jeżdżą na rolkach, we wszystkim pomagają Mikołajowi. Pakują prezenty, rozdają je dzieciom. Ach, i zawsze mają przy sobie takie małe korzenne ciasteczka zwane „pepernoten”. Częstują nimi wszystkich dookoła.
– Hmm…. Dziwne te zwyczaje, ale sympatyczne. Holenderskie dzieci wierzą w Sinterklaas czy traktują to wszystko z przymrużeniem oka?
Do pewnego wieku (najczęściej ok. 8 lat) dzieci święcie wierzą w istnienie Sinterklaas. Zresztą nawet największy niedowiarek by uwierzył! Cała Holandia już od tygodnia żyje świętym Mikołajem. W poniedziałek moje dzieci wróciły ze szkoły z wypiekami na twarzy i, jeden przez drugiego, opowiadały, że Sinterklaas już wypłynął z Hiszpanii i właśnie przebywa na statku z Piotrusiami i swoim koniem. A dowiedziały się o tym na lekcjach, ponieważ oglądały transmisję z podróży Mikołaja. I tak było codziennie! Każdego dnia, po powrocie ze szkoły, Iskierka i Groszek zdawali mi raport, co słychać u Mikołaja i Piotrusiów, jakie mają aktualnie przygody. Dużo się u nich działo! A to zginęły klucze od domu, to znowu koń się spłoszył, potem na wodzie rozszalał się sztorm, innym razem statek zagubił się we mgle… Oj, emocje sięgały zenitu i tak naprawdę do końca nie było wiadomo, czy Sinterklaas dotrze do Holandii.
– O! Ale chyba dotarł? Byliście go przywitać?
Dotarł. W końcu dopłynął, i to nawet punktualnie. Nie przeszkodziła mu mgła, deszcze, silne wiatry.
Wszystko odbyło się według planu. W sobotę Sinterklaas był już w Meppel. Oglądaliśmy relację w Internecie. Witały go tłumy Holendrów na czele z burmistrzem miasta. Dorośli i dzieci stały wzdłuż kanału i wypatrywały charakterystycznej łodzi. A gdy się pojawiła, wszystkim udzieliła się atmosfera radości. Dzieci wręczały temu niezwykłemu gościowi kwiaty, burmistrz wygłosił uroczystą mowę, dziennikarze wypytywali o podróż i robili wywiad z Piotrusiami. Istne szaleństwo!
A dziś, w niedzielę, Sinterklaas odwiedził nasze miasto. Naprawdę mieliśmy szczere chęci uczestniczyć w powitaniu Mikołaja, ale – wstyd się przyznać – silny wiatr i mocny deszcz zatrzymały nas w domu. Szkoda! Liczyłam, że zrobię ładne zdjęcia, ale się nie udało.
Natomiast w ubiegłym roku aura była bardziej sprzyjająca i wówczas my też witaliśmy Mikołaja, choć jeszcze wtedy niewiele rozumieliśmy z tego zwyczaju. Mamy nawet kilka zdjęć w domowym archiwum z tamtego dnia.
– A co będzie dalej z Mikołajem? Przecież do szóstego grudnia zostały jeszcze trzy tygodnie?
Od 14 listopada do 6 grudnia Sinterklaas ze świtą Piotrusiów będzie przebywał w Holandii. Zamieszkają w, specjalnie na tę okazję, przygotowanych domach. W wyznaczone dni dzieci i dorośli będą mogli składać wizyty Mikołajowi i Piotrusiom. Na pewno też się tam wybierzemy, podobnie jak w zeszłym roku. Pamiętam, że Okruszek miał wtedy sześć miesięcy i dziwił się wszystkiemu, ale nie przestraszył się pomalowanych na czarno Piotrusiów w błyszczących pstrokatych strojach.
– A kiedy będą prezenty?
Ha! I to jest najlepsze! Ponoć prezenty mogą pojawić się… od wczoraj, czyli od dnia, w którym Mikołaj przypłynął do Holandii. Od tego momentu holenderskie dzieci ustawiają swoje buty w widocznym miejscu. Wykonują też specjalny rysunek dla świętego, który zwijają w rulonik i umieszczają w buciku.
Nie zapominają o siwym koniu, marchewka jest właśnie dla Schimmela! A gdy buty są przygotowane, codziennie wieczorem dzieciaki odprawiają nad nimi rytuał śpiewania piosenki o Sinterklaas i Zwarte Piet.
Wybór utworów jest ogromny, Holendrzy znają ich, co najmniej, kilkanaście, krótszych i dłuższych. No, gdy buty są „zaczarowane”, holenderskie dzieci zaczynają oczekiwanie na prezenty, które – uwaga – mogą się pojawiać codziennie! Mikołaj będzie w tym roku przebywał w Królestwie Niderlandów dwadzieścia dwa dni, co może oznaczać dwadzieścia dwa upominki! Czysta rozpusta! Ale największy prezent pojawi się w nocy, 5 grudnia – przed powrotem Mikołaja do Hiszpanii. Wtedy jest tak zwany wieczór prezentów…
– No to zaczęło się… Zobaczymy, ile podarunków dostanie Iskra, Groszek i Okruszek. Oczywiście pod warunkiem, że byli grzeczni! Powodzenia z tymi podarunkami… Dwadzieścia dwa! No, no…
każdy kraj ma swoje obyczaje i to jest właśnie piękne. po co przycinać wszystkich do tego samego rozmiaru?
Dokładnie! I bardzo interesujące jest poznawanie obyczajów innych krajów.
Bynajmniej dla mnie to fascynująca przygoda.
Pozdrawiam i dziękuję za regularne zaglądanie do mnie i zostawianie „śladów” w postaci kilku słów komentarza. Bardzo cenię sobie możliwość takiego kontaktu:)
No proszę, szukałem wpisów na temat Sinterklaasa i trafiłem na bardzo ciekawy blog. Myślę, że zostanę tutaj na dłużej… bo sporo tu wartościowej treści.
Pozdrawiam,
Marcin
Cześć Marcin!
Wpis co prawda dość stary (z 2015 r.), ale nadal aktualny.
Cieszę się, że na coś się przydał. 🙂
Zapraszam i pozdrawiam. 🙂