Category Archives: wiatrakowa codzienność

Zrelaksuj się w kinie, kobieto!

Opublikowano na 23 marca, 2020 by Igomama

Historia, którą chcę Wam dziś opowiedzieć, wydarzyła się w środę jedenastego marca. Kilka dni później koronawirus rozczapierzył palce i chwycił nas za kołnierze, kaptury i metki ubrań. Uniósł niczym szmaciane lalki i unieruchomił w czterech ścianach. Ale w tamtą środę, jedenastego marca, toczyło się normalne życie, przynajmniej w Niderlandach: dzieci chodziły do szkoły, ludzie biegali po centrach handlowych, przesiadywali w kawiarniach.
Dotąd moje środy wyglądały podobnie. Czytaj dalej →

Opublikowano wiatrakowa codzienność | Otagowano film "Małe kobietki", mysz w kinie w Holandii, relaks z przyjaciółką, wizyta w kinie z koleżanką, świętowanie Dnia Kobiet | 17 Komentarzy

Koronawirus w Holandii, czyli gdy mały pokazuje język dużym

Opublikowano na 14 marca, 2020 by Igomama

Koronawirus rozsiadł się na tronie Europy niczym król i, jak na potężnego władcę przystało, zdominował Internet i telewizję, rozmowy i myśli.
A może nawet sny. Zgaduję, że większość z Was czuje się zmęczona i przytłoczona lawiną informacji o nowym wirusie (który zdążył stracić posmak nowości). Ja również. Czytaj dalej →

Opublikowano wiatrakowa codzienność | Otagowano koronawirus w Niderlandach. jak Holandia radzi sobie z koronawirusem, otwarte szkoły w Holandii, puste półki w sklepach, rząd niderlandzki o koronawirusie | 19 Komentarzy

Ferie w kostce sera

Opublikowano na 23 lutego, 2020 by Igomama

Nasze ferie zimowe dobiegają końca, jutro wpadniemy w sidła rutyny – szczerze mówiąc, nawet się z tego cieszę. Tydzień w domowych pieleszach w zupełności wystarczył. Pogoda nie dopisała, na przemian to wiało, to padało.
Nie wiem, co się dzieje z klimatem, ale z pewnością nic dobrego: ostatnio Holandię co tydzień odwiedza sztorm. Najpierw ściągnęła do nas Ciara, potem szalał Dennis, a wczoraj przywiało Ellen.
W taką pogodę nie ma to jak zostać w domu!

Czytaj dalej →

Opublikowano wiatrakowa codzienność | Otagowano bezsenność, blog o emigracji w Holandii, blog o rodzinie, ferie zimowe w domu, wybór szkoły średniej | 19 Komentarzy

Czy moja córka nie jest za młoda na tego typu przedstawienie?

Opublikowano na 16 lutego, 2020 by Igomama

Pisanie idzie mi jak po grudzie. Tytuł zakrzyczał sensacją, po czym palce znieruchomiały nad klawiaturą. Miały prawo, temat trudny.
Zazwyczaj delikatnie pląsają po klawiszach, a dziś chcą tupać.
Co robić, jak uderzać w klawisze, nie raniąc przy tym nikogo?
Moja starsza córka od września rozpoczęła naukę w szkole średniej.
Holenderski system nauczania znacznie różni się od polskiego, wszystko odbywa się wcześniej: do podstawówki idą czterolatki, a do szkoły średniej – dwunastolatki, jak moja Iskierka.
Czytaj dalej →

Opublikowano wiatrakowa codzienność, wiatrakowe zwyczaje | Otagowano dziecko w szkole średniej w Holandii, pierwsza klasa w szkole średniej, przedstawienie dyplomowe w klasie teatralnej, przedstawienie teatralne kontrowersyjna treść | 27 Komentarzy

Gdy licho mnie bierze

Opublikowano na 5 lutego, 2020 by Igomama

Nie jestem przesądna. Nie, wcale.
Uważam, że trzynastka może być tak samo szczęśliwa jak siódemka, a siódemka równie pechowa co trzynastka. Gdy słyszę, że nie wolno mi kłaść torebki na podłodze albo siadać na rogu stołu, to się uśmiecham.
Pieniędzy i tak noszę niewiele w portfelu, a na rogu przecież już mogę – jestem mężatką. Zatem nie, nie jestem przesądna.
Tylko czasem… nachodzą mnie wątpliwości.

Czytaj dalej →

Opublikowano wiatrakowa codzienność | Otagowano choroba, gdy mama choruje, smutki noworoczne, Sylwester w łóżku, życie rodziny na emigracji | 30 Komentarzy

Kornelka zamalowała raka

Opublikowano na 10 stycznia, 2020 by Igomama

Klik, klik. Drogi Czytelniku, jeśli wchodziłeś na nasz blog w ubiegłym roku, to pewnie nie raz widziałeś, z prawej strony ekranu, niewielką ramkę ze zdjęciem dziewczynki. Wielkie czarne oczęta i półuśmiech drżący nadzieją na pewno przyciągnęły Twoją uwagę. To Kornelka, pięcioletnia córka kuzyna Igotaty.
Mała księżniczka, której przyszło zmierzyć się z niebezpieczną chorobą.

Czytaj dalej →

Opublikowano wiatrakowa codzienność | Otagowano immunoterapia, leczenie Kornelki, neuroblastoma, powrót do zdrowia Kornelki, Przylądek Nadziei we Wrocławiu | 15 Komentarzy

Tuż przed pierwszą gwiazdką

Opublikowano na 24 grudnia, 2019 by Igomama

Planowałam zajrzeć tu wcześniej. Być, choć raz, perfekcyjną panią domu – taką, która kilka tygodni wcześniej upiekła pierniki, rano nalepiła setkę pierogów, uszek, a teraz właśnie ma chwilę przerwy, więc zasiadła do bloga z kubkiem aromatycznej herbaty w ręku. Spokojna, opanowana, bo i czym ma się denerwować, skoro wszystko trzyma pod kontrolą? Niestety, to nie ja.

Czytaj dalej →

Opublikowano wiatrakowa codzienność | Otagowano chwila zadumy przed Wigilią, Święta Bożego Narodzenia, życzenia świąteczne | 12 Komentarzy

Mikołajkowa niespodzianka

Opublikowano na 16 grudnia, 2019 by Igomama

Chociaż Mikołaj (właściwie: Sinterklaas) odpłynął z powrotem do Hiszpanii (w asyście Piotrusiów i konia), a Holandię ogarnął wir świątecznych przygotowań (to znaczy: dekorowania domów i rezerwowania obiadów w restauracjach), to pozwólcie, że dziś cofnę się w czasie o, mniej więcej, dwa tygodnie i opowiem o mikołajkowych upominkach przygotowanych w szkołach (tak zwanych „surprizach”). Bohaterem wpisu będzie Groszek, nasz jedenastoletni syn.

Czytaj dalej →

Opublikowano wiatrakowa codzienność, wiatrakowe zwyczaje | Otagowano blog o rodzinie na emigracji w Holandii, holenderskie "surprizy", losowanie w klasie, mikołajkowe zwyczaje w Holandii, prezenty na Mikołaja w szkole | 8 Komentarzy

Wendy

Opublikowano na 9 listopada, 2019 by Igomama

Aleksander pracuje z Igotatą. Poznałam go cztery lata temu na firmowej imprezie noworocznej. Rzucił mi się w oczy, bo jak przystało na typowego Holendra, wyróżniał się z tłumu wysokim wzrostem. Śmiał się często i głośno, a jego uśmiech sięgał oczu i to bynajmniej nie było zwyczajne: owszem, przeciętny Holender uśmiecha się uprzejmie, ale wylewnością nie grzeszy.
Na tamtej imprezie czułam się nieswojo, mało mówiłam.
Aleksandra to nie zraziło. Dzielnie dotrzymywał mi towarzystwa.

Czytaj dalej →

Opublikowano wiatrakowa codzienność | Otagowano refleksje o śmierci i chorobie, strata mamy i żony, życie z rakiem | 16 Komentarzy

O czym szumią…?

Opublikowano na 9 października, 2019 by Igomama

W pobliżu naszego domu rośnie wiele drzew, tak wysokich, że prawie sięgających nieba. Ich widok zaraża spokojem. Delikatnie poruszające się na wietrze gałęzie kołyszą zmęczone myśli. Te drzewa są jak nasi dobrzy znajomi.
Albo chociaż jak niemi świadkowie naszego życia, obserwujący codzienność niczym film w technice 3D.
Drzewa patrzą, jak opuszczam rankiem dom, zamykając za sobą drzwi.

Czytaj dalej →

Opublikowano wiatrakowa codzienność | Otagowano jesienna melancholia, jesienne drzewa, jesień, październik | 28 Komentarzy

Epitafium dla Jacka Kaczmarskiego

Opublikowano na 23 września, 2019 by igotata

Tegoroczne wakacje kojarzyć mi się będą z trzema rzeczami. Po pierwsze, z pracą na dwa etaty (regularna praca rano, pomoc w remoncie popołudniu). Po drugie z rzadkimi w Holandii upałami, przez które nocami ciężko było zasnąć a w ciągu dnia – pracować w czymś więcej niż szorty. Po trzecie zaś kojarzyć mi się będą ze swobodnym słuchaniem muzyki, bez wyrzutów sumienia, że zaburza to koncentrację na wyznaczonym zadaniu – wiercenie dziur w ścianach, zrywanie tapet, przycinanie listew nie angażuje części mózgu, które muzyka mogłaby zawłaszczyć. W dodatku hałaśliwa natura pracy sprawiała, że muzyka nijak nie mogłaby się stać przyczyną skarg sąsiadów – mieli lepsze ku temu powody.

Czytaj dalej →

Opublikowano wiatrakowa codzienność | Otagowano filozofia, historia Polski, Jacek Kaczmarski, motywy biblijne, życie na emigracji | 8 Komentarzy

Śnieżka na Śnieżce

Opublikowano na 17 września, 2019 by Igomama

Dziś na blogu, dla odmiany, opowieść o Śnieżce.
Ale nie tej z „Baśni” braci Grimm. Moja Śnieżka nie mieszka z siedmioma krasnoludkami, a do lasu chodzi jedynie na spacery, no może na grzyby.
I na szczęście nie musi strzec się złej królowej i obawiać zatrutego jabłka.
Moja Śnieżka jest jednak równie dobra jak ta baśniowa.
Ma delikatną, jasną cerę, blond włosy niczym nitki lnu i właśnie przez wzgląd na swą karnację została nazwana Śnieżką.
Ten przydomek wymyślił jej mąż, a mój brat.
Tak, Śnieżka to moja bratowa.

Czytaj dalej →

Opublikowano Polska, wiatrakowa codzienność, wiatrakowe zwiedzanie | Otagowano babski wypad, Karpacz, moja bratowa, urodziny, wejście na Śnieżkę, świętowanie okrągłych urodzin | 21 Komentarzy

Wrześniowy rytm

Opublikowano na 10 września, 2019 by Igomama

Wrzesień… Brat bliźniak stycznia.
Dwujajowy, bo podobieństwo dotyczy tylko środka, esencji.
Zewnętrzna otoczka jest całkiem inna, ma formę niedojrzałego kasztana lub śliwki węgierki o twardej skórce, połyskującej w leniwych promieniach słońca. Wrzesień rozciąga się i balansuje między nowym a starym.
Jeszcze chciałby beztrosko pluskać się w jeziorze, jeszcze chciałby zanurzyć stopy w rozgrzanym piasku, jeszcze chciałby zlizywać roztapiające się lody, jeszcze…. Tyle tych jeszcze!
A przecież już nie można.

Czytaj dalej →

Opublikowano wiatrakowa codzienność | Otagowano początek roku szkolnego, powakacyjny smutek, wrzesień, życie rodziny na emigracji w Holandii | 27 Komentarzy

W objęciach samotności

Opublikowano na 28 lipca, 2019 by Igomama

Mało nas ostatnio na blogu, daliśmy się porwać wakacjom. A te nas rozdzieliły: Igotata nadal jest w Holandii (pracuje i pertraktuje z myszami), a dzieciaki i ja gościmy w Polsce, w domu moich rodziców. Każdy zdaje się być zadowolony.

Czytaj dalej →

Opublikowano wiatrakowa codzienność | Otagowano chwila dla siebie, samotność, wakacje, wakacje u dziadków | 23 Komentarze

Jak mysz w pułapce

Opublikowano na 4 lipca, 2019 by Igomama

Ostatnio Igotata przejął kierownicę bloga, a ja skromniutko zasiadłam w fotelu pasażerskim. Przez szybę w oknie wypatruję wakacji. W polskiej szkole misyjnej już zakończyliśmy rok, a w holenderskiej – został tydzień nauki (do piątku dwunastego lipca włącznie).
Na kursie niderlandzkiego próbuję podołać przedwakacyjnym kartkówkom.
Nie zawsze mi się to udaje. W mojej pamięci pojawiły się dziury.
Wygryzły je myszy, te same, o których wspominał Okruszek.

Czytaj dalej →