Udało się! W cztery wieczory przeszliśmy 20 km. Dzieci dostały dyplomy i medale.
Są zmęczone, ale szczęśliwe… Możemy powiedzieć, że „na własnej skórze”( chociaż w tym wypadku raczej: na własnych nogach) doświadczyliśmy „avond4daagse” – kolejnej holenderskiej tradycji.
Ponoć w Królestwie Niderlandów zwyczaj wspólnych marszów zrodził się na początku XX wieku. Najpierw dotyczył służb wojskowych, ale z czasem rozpowszechnił się wśród zwykłych obywateli.
Na tę wycieczkę naprawdę nie miałam ochoty. Nie teraz. Nazajutrz Okruszek kończył roczek. W weekend mieli nas odwiedzić goście. Chciałam zająć się sprzątaniem domu i planowaniem menu na imprezę. Ale Igotata nalegał…Dzieci prosiły… Tak się złożyło, że był to dzień świąteczny i wolny od pracy w Holandii. Cała rodzinka w komplecie. Na dodatek kończyły się ferie majowe dzieci…A za oknem świeciło słonko i zapowiadała się cudna pogoda…Trochę byłoby szkoda nie wykorzystać tak pięknego dnia…
No i oczywiście dałam się namówić na wyjazd. Co prawda, w samochodzie, udawałam, że trochę się dąsam, ale robiłam to bez przekonania… A gdy przybyliśmy do bram ZOO, całkowicie zapomniałam o fochach. Poczułam dreszczyk emocji, zupełnie jakbym znowu była małą dziewczynką.
W zeszłą niedzielę pojechaliśmy pociągiem do Utrechtu. I tak nam się spodobało to miasto, że byliśmy pewni, iż wkrótce zjawimy się tu ponownie. Słowa dotrzymaliśmy. Minął zaledwie tydzień, a my znowu zawitaliśmy w Utrechcie.
Głównym celem była wizyta w Muzeum Kolejnictwa. Tego dnia zaczyna się specjalna atrakcja dla najmłodszych – tydzień z Tomkiem, czyli sympatyczną ciuchcią z popularnej bajki „Tomek i przyjaciele”. Groszek ongiś uwielbiał Tomka. Jeszcze ma tory z tej serii, jakieś książeczki i czasopisma o bohaterach z wyspy Sodor.
Czasem trudno mi w to uwierzyć, ale jest faktem, że minął już rok odkąd przybyliśmy do Holandii. Rok i jeden miesiąc. Zamknął się jeden cykl świąt, wydarzeń ważnych dla Holendrów i rozpoczął następny…
A nam przypadło w udziale poznawać holenderskie tradycje i brać udział w życiu mieszkańców Niderlandów – i to nie z punktu widzenia turysty, ale mieszkańca tego kraju. Nieustannie mnie to zadziwia…
I w ten sposób już po raz drugi zwiedziliśmy wiosenny ogród Keukenhof.
![By Ad Meskens (Own work) [CC BY-SA 3.0 (http://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0) or GFDL (http://www.gnu.org/copyleft/fdl.html)], via Wikimedia Commons](https://dzieciakiwiatraki.blog/wp-content/uploads/2015/05/ns_dd-irm.jpg "By Ad Meskens (Own work) [CC BY-SA 3.0 (http://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0) or GFDL (http://www.gnu.org/copyleft/fdl.html)], via Wikimedia Commons")
„Wsiąść do pociągu byle jakiego, nie dbać o bagaż, nie dbać o bilet…” –
tak śpiewała przed laty Maryla Rodowicz. Z nami dziś było trochę tak, jak w tej piosence. Może nie do końca, bo bagaż jednak był i bilet też. Tylko pociąg byle jaki…A zaczęło się od biletu. Jakiś czas temu, w popularnej w Holandii sieci sklepów, trafiłam na bilety całodniowe na pociągi w Holandii, w promocyjnej cenie. Miały dość długi termin ważności (1,5 miesiąca), więc kupiłam dwa z myślą o sprezentowaniu ich naszym bliskim, którzy zamierzali wkrótce nas odwiedzić. Goście jednak nie zrobili z nich użytku i tak bilety leżały w szufladzie.
W Holandii aktualnie funkcję monarszą sprawuje król Willem – Alexander i królowa Maxima. Mają trzy córeczki, z których najmłodsza jest w wieku Iskierki. Tę sympatyczną rodzinę królewską bardzo często można obejrzeć na okładkach czasopism, reklamach… Ale zawiódłby się każdy, kto oczekuje widoku władcy w koronie, gronostajowym płaszczu i z berłem w dłoni. Holenderscy monarchowie tworzą parę nowoczesną, modnie ubraną. Nie wyróżniają się z tłumu poddanych. I może za to Holendrzy tak uwielbiają króla i królową?
W każdym razie Dzień Króla jest tu szczególnie celebrowany.
Zawsze miałam ochotę uczestniczyć w holenderskiej paradzie kwiatów pod nazwą „Bloemencorso”. A jednak, gdy nadszedł ów dzień, ogarnęły nas wątpliwości, czy brać udział w tym wydarzeniu… Z dziećmi (zwłaszcza, gdy najmłodsze, znajduje się jeszcze w wieku niemowlęcym) wcale nie jest łatwo wybrać się na tego typu imprezy. Obawialiśmy się tłumów, długiego stania i czekania. Dodatkowo do południa padał deszcz, więc aura również nie zachęcała do wyjazdu w plener.
Z drugiej strony być w Holandii i przegapić paradę kwiatów?
Minął kolejny miesiąc. Pochwalę się, że mam teraz pół roku. Nie wiem dokładnie, co to znaczy, ale myślę, że jest to coś ważnego i dobrego, bo w głosach rodziców słychać dumę.
Znów mamy gościa. W poprzednim miesiącu odwiedził nas wujek M. (chyba zapomniałam o tym wspomnieć), a teraz przyjechała do nas babcia M.
Czytaj dalej
Zaczynam już piąty miesiąc i odkrywam kolejną porę roku – pierwszą w moim życiu – jesień…
W zasadzie to na razie niewiele różni się ona od lata. Nadal jest ciepło i przyjemnie… Tylko powietrze pachnie nieco inaczej. I liście na drzewach zmieniają kolor. Nie dziwcie się, że zwróciłam uwagę na liście. Gdy jestem na spacerze w wózku, to właśnie niebo i korony drzew widzę najczęściej.
Czytaj dalej
Już od dawna na naszej liście spraw do załatwienia, figurowała wyprawa do biblioteki. Sądziliśmy, że lektura prostych książek, przyczyni się do szybszego opanowania języka niderlandzkiego przez Iskierkę i Groszka. Może w bibliotece znajdziemy jakieś ciekawe audiobooki i filmy dla dzieci?
Oczywiście nie chodziło tylko o naukę. Generalnie czytanie to przyjemność i wspaniały sposób spędzania wolnego czasu.
Czytaj dalej
I zleciało… Mam już cztery miesiące. Jestem coraz większa, coraz mądrzejsza i coraz więcej wiem o otaczającym mnie świecie.
Na przykład utwierdzam się w przekonaniu, że w ciele człowieka bardzo ważne są włosy. Tylko nie odkryłam jeszcze, dlaczego ludzie przywiązują do nich takie znaczenie. Mnie osobiście moja bujna czuprynka raczej przeszkadza…Jest gorąco w głowę i boli, gdy przypadkowo chwytam się za włosy. Natomiast sprawia mi przyjemność, gdy ludzie przyglądają się moim włoskom z uśmiechem i lekkim zdumieniem oraz gdy zachwalają moją fryzurkę.
Czytaj dalej
Właśnie minął kolejny miesiąc mojego życia. Był on naprawdę wyjątkowo ciekawy.
Wiele się wydarzyło i aż sama nie wiem, od czego zacząć mój wpis do pamiętnika.
Może od pochwalenia się? Bo wyjechałam na wakacje! I to nie byle gdzie… 
Pierwsze wakacje w moim życiu spędziłam zagranicą…
Czytaj dalej
Muszę się pochwalić, że skończyłam już dwa miesiące i coraz więcej wiem o świecie. Co prawda nadal głównie jem i śpię, ale w międzyczasie uważnie obserwuję otoczenie. Najbardziej lubię patrzeć na ludzkie twarze.
Są takie ruchliwe i interesujące. Zauważyłam, że w każdej twarzy znajduje się ruchomy otwór, który jest źródłem rozmaitych dźwięków. Nie rozumiem znaczenia tych odgłosów, ale lubię się w nie wsłuchiwać.
Czytaj dalej
Moi rodzice twierdzą, że dziś jest ważny dzień. Kończę pierwszy miesiąc życia i właśnie z noworodka staję się niemowlęciem, cokolwiek to znaczy;)
Ach, to były ekscytujące cztery tygodnie…
Muszę przyznać, że podoba mi się na świecie.
W związku z tym, że moja najmłodsza córeczka urodziła się w Holandii, chciałabym podzielić się tutejszymi obyczajami dotyczącymi narodzin dziecka.
W Królestwie Niderlandów kobiety ciężarne są pod opieką położnych. Jeśli ciąża przebiega prawidłowo i bez powikłań, przyszła mama nie ma w ogóle kontaktu z lekarzem ginekologiem. To położne wykonują badanie USG, interpretują wyniki krwi.
40thousandkm Aksinia – kawa & puzderka Anna Kobieta Zwyczajna Bajeczki Stokrotki Belgia nasz dom bezpukania.eu Cichy zakątek poezji distantcruise Drugie życie bloggera entliczek-pentliczek hubedi Kobieta po 30 kot na gałęzi Listy i [inne] brewerie Lustro Może od poniedziałku będzie normalnie mr Andrzej Włodarczyk Mysz Galaktyczna Na karuzeli życia Nauka jazdy nie tak znów kolorowo Nie tylko kartki nieodkrytapl Pani od biblioteki Pasja Pisania Polki na Obczyźnie Przystanek Wrocław Saol ar Ceilteach spacerem przez życie Tajwan i nieznana Japonia Traszka na rowerze Wiem, że nic nie wiem Wrzosy Żeńska Komórka
Dzieciaki i wiatraki 